Huisdieren
Huisdieren
De Schotse terriër is een populair klein raszuiver hondenras dat vele eeuwen geleden in de Hooglanden van Schotland is ontstaan. In 1436 beschreef Don Leslie, een beroemde Schotse schrijver, het dier in een boek over de geschiedenis van Schotland, maar het duurde nog 200 jaar voordat de eerste afbeelding--een portret gemaakt door Sir Joshua Reynolds van een jong meisje dat een hond aaft die lijkt op de Scottie zoals we hem vandaag kennen--werd gerealiseerd. De populariteit van de Schotse terriër in de Verenigde Staten groeide snel na de Tweede Wereldoorlog, en de hond is sindsdien een populair huisdier en showhond gebleven. De Scottie is het enige hondenras dat op drie afzonderlijke gelegenheden in het Witte Huis heeft gewoond.
Ook wel de Aberdeen terriër genoemd, is de Schotse terriër een van de vijf terriërrassen die uit de regio komen en wordt gekenmerkt door zijn snelheid, veerkracht en stevige bouw. Schotse terriërs hebben korte poten, maar zijn nog steeds zeer snel. De vacht van een Schotse terriër is doorgaans hard en enigszins draadachtig van textuur, stro en wit (wheaten) of zwart en bruin (brindle) van kleur, en het ras staat bekend om zijn lange baard en pluizige ondervacht. Karakteristieke kenmerken van een Schotse terriër zijn hun grote pootjes, rechtopstaande oren, kleine, donkere en amandelvormige ogen, en een korte en rechtopstaande staart. Mannelijke Schotse terriërs worden vaak "Scotties" genoemd, terwijl vrouwtjes vaak worden bijgenaamd "Abbey."
Sommige onderscheidende kenmerken van de Schotse terriër zitten in hun temperament en bouw. Scotties zijn kleine honden met korte poten, maar ze staan bekend om hun kracht en snelheid. De Schotse terriër kreeg de bijnaam "diehard" vanwege zijn koppige aard, wat zijn vastberadenheid verklaart. Scotties zijn zowel liefdevol als levendig. Net als de meeste honden, zijn ze eindeloos toegewijd aan hun eigenaren, maar Schotse terriërs zijn ook erg onafhankelijk en intelligent.
Schotse terriërs worden verondersteld rond de 16e eeuw in de Hooglanden van Schotland te zijn ontstaan. Terwijl hun geschiedenis verwarrend is door de groeperingsregistratie van terriërs--terriërrassen in Schotland werden aanvankelijk samengevoegd tot één ras, genaamd Skye Terriers--is het vrij zeker dat ze nauw verwant zijn aan West Highland White Terriers. Oorspronkelijk gefokt als jachthonden voor het doden van ongedierte, dassen en vossen, werden ze ook op boerderijen gebruikt om het vee tegen deze wezens te beschermen. In de 19e eeuw kreeg de Schotse terriër de bijnaam "little diehard" van George de Vierde, Earl of Dumbarton. Het is een algemeen geloof dat zijn roedel Schotse terriërs de naam inspireerde van zijn regiment, de Royal Scots. In 1881 werd de Scottish Terrier Club of England opgericht. Acht jaar later werd de Scottish Terrier Club of Scotland opgericht. Beide clubs leidden tot een massale popularisering van het ras, maar het duurde tot 1930 voordat het ras werd aangepast aan de standaardkenmerken die we vandaag zien.
Hoewel Schotse terriërs kunnen variëren in hoogte, lengte, breedte en gewicht, is de gemiddelde grootte voor beide seksen vergelijkbaar. De hoogte, gemeten van poot tot schofthoogte, is tussen de 28 en 36 centimeter. De schofthoogte van een vierbenig dier is het punt tussen de schouderbladen. De lengte, gemeten van de schofthoogte tot de staart, moet ongeveer 28 centimeter zijn. Het ideale gewicht voor een volgroeide, volwassen mannelijke Schotse terriër is tussen de 9 en 10 kilo, terwijl het gemiddelde gewicht van een teef net een kilo minder is, tussen de 8 en 9,5 kilo. Scotties hebben spiervig lichamen, met brede borsten en dikke nekken die gemiddeld 36 centimeter in omvang meten.
Schotse terriërs zijn vatbaarder voor bepaalde kankers dan andere hondenrassen. Volgens het Veterinary Medical Data Program (zie Resources), lopen Schotse terriërs risico op het ontwikkelen van zes veelvoorkomende kankers, waaronder een gevaarlijke blaaskanker genaamd transitiecelcarcinomen. Scotties zijn 20 keer meer geneigd om deze kanker te ontwikkelen dan elke andere hond. Plaatcelcarcinoom, neuscarcinoom, maligne melanoom en lymfosarcoom zijn andere veelvoorkomende kankers die bekend staan om zich te ontwikkelen in dit ras. Scotties lopen een hoger risico op het ontwikkelen van mastcel sarcoom en hemangiosarcoom. Vanwege deze risico's, wordt aanbevolen dat eigenaren van Schotse terriërs overwegen om DNA-testen op hun honden te laten uitvoeren om bepaalde kankers voor te zijn en behandeling te beginnen voordat de ziekten uit de hand lopen. Met goede verzorging leven Schotse terriërs tussen de 12 en 15 jaar. Zie de sectie Resources voor meer informatie over de ziekten.