Het hormoon thyroxine (T-4) reguleert de snelheid van de lichaamsprocessen van uw kat. De schildklier, gelegen langs de luchtpomp, geeft dit hormoon vrij. Wanneer de schildklier te veel T-4 vrijgeeft, kan het metabolisme van het dier de pan uit rijzen, resulterend in hyperthyreoïdie. Dit is bij lange na het meest gediagnosticeerde hormonale stoornis bij katten. Gelukkig is de aandoening eenvoudig te diagnosticeren en te behandelen.
Betekenis
- Hyperthyreoïdie wordt voornamelijk gezien bij oudere katten. Het is praktisch niet-bestaande bij honden. Volgens Ron Hines, D.V.M., van 2ndchance.info, is de gemiddelde leeftijd van begin bij katten 13. De overgrote meerderheid van katten die de stoornis vertonen, is ouder dan 10 jaar. De stoornis richt zich niet op een bepaald ras of bevoordeelt het ene geslacht boven het andere. Het lijkt echter in de afgelopen paar decennia toe te nemen, waarschijnlijk vanwege kattenvoeding en omgevingsfactoren, zegt PetEducation.com, maar niemand weet het zeker.
Kenmerken
- Hyperthyreoïdie wordt het meest veroorzaakt door cellen die enigszins uit de hand lopen in de schildklier. Dit wordt beschouwd als een goedaardige groei van cellen. Uiteindelijk vormen deze cellen kleine knobbels, of adenomen, op de schildklier zelf. De schildklier van de kat heeft twee lobben, of kanten, in tegenstelling tot het enkel gelobde menselijke orgaan. Veel adenomen kunnen aan een enkele lob bevestigd zijn. Beide lobben worden in ongeveer 70 procent van de gevallen getroffen. Kanker komt voor als oorzaak van hyperthyreoïdie in slechts 1 procent tot 2 procent van de gevallen, rapporteert PetEducation.com.
Tekenen en behandeling
- Een hyperthyroïde kat vertoont gewichtsverlies terwijl hij tegelijkertijd meer eet. Andere tekenen zijn verhoogde activiteit en hijgen. Samen met de symptomen van de kat, verhoogde hormoonniveaus en een vergrote schildklier vertellen de dierenarts dat hyperthyreoïdie de waarschijnlijke boosdoener is. De huidige aanpak van de behandeling biedt drie opties, afhankelijk van de individuele kat. Er is een medicijnregime dat gewoonlijk methimazol gebruikt, het antithyreoïdamedicijn. Dierenartsen zullen soms de klier verwijderen. Behandeling met radioactief jodium is een andere optie.
Methimazol
- Toedienen in pilvorm op dagelijkse basis voor het leven van de kat, het antithyreoïdamedicijn methimazol (merknaam Tapazole), is in feite een menselijke preparaat. Het werkt door de productie van T-4 door de schildklier te remmen. Methimazol geneest hyperthyreoïdie niet, het is moeilijk toe te dienen aan sommige katten, en het kan braken en lusteloosheid veroorzaken. Echter, het medicijn schaadt de bijschildklieren, die het gebruik van calcium en fosfor door het lichaam regelen, niet op een manier zoals andere behandelingen kunnen; en het is relatief goedkoop.
Chirurgie en radioactief jodium
- Een schildklierverwijdering is een chirurgische ingreep die de schildklier van de kat volledig verwijdert, waardoor een genezing wordt geboden. Het wordt veelvuldig uitgevoerd bij dieren die goed genoeg zijn voor anesthesie en chirurgie. Een groot risico tijdens de operatie is het per ongeluk verwijderen van de bijschildklieren. Andere potentiële complicaties omvatten stembandverlamming door zenuwschade en hypothyreoïdie (onvoldoende T-4 hormoonproductie). Radioactieve jodiumtherapie is een eenvoudige, veilige en bewezen methode om hyperthyreoïdie te elimineren. Het kost echter ongeveer $1.000. Radioactief jodium wordt toegediend via een injectie, dat snel concentreert in de schildklier zelf. De uit de hand gelopen cellen worden vervolgens vernietigd. De bijschildklieren blijven onveranderd. De kat blijft bij de dierenarts tot gevaarlijke radioactieve uitstralingen zijn verdwenen, vaak gedurende twee dagen tot een week.
