Huisdieren
Huisdieren
Hypertireoidisme, een veelvoorkomende aandoening bij oudere katten, is de vergroting van de schildklieren die leidt tot een overproductie van schildklierhormoon. De kat ervaart gewichtsverlies, verhoogde eetlust en dorst, overgeven, verhoogde urineproductie en een versnelde hartslag. Nadat de diagnose via een bloedtest is gesteld, kan de dierenarts drie behandelopties aanbieden: levenslange medicatie, behandeling met radioactief jodium of chirurgische verwijdering van de schildklieren.
Wanneer eigenaren voor chirurgie kiezen, adviseren dierenartsën vaak om de jaarlijkse tandartsbehandeling tegelijkertijd uit te voeren, gezien de gevorderde leeftijd van de patiënt. De tandartsbehandeling begint zodra de kat volledig onder algemene narcose is. De mond wordt geopend met een dentale speculum en het hoofd wordt op een afschuikende, natte tafel geplaatst zodat water en afvalstoffen kunnen aflopen. Het dier wordt bedekt met handdoeken of dekens om warm te blijven, en dierenartsenassistenten monitoreren de levensfuncties tijdens de procedure.
De dierenartsenassistent die de reiniging uitvoert, onderzoekt de mondholte grondig met een dentale peiler om te kijken naar ontbrekende of gebroken tanden, parodontitis, ulceraties, neoplasmen (kankertumor) en afwijkingen van de tong en de keelholte. Eventuele problemen worden genoteerd in het medisch dossier. Met toestemming van de eigenaar worden complete dentale röntgenfoto's gemaakt om zakjes, gebroken wortels of botziektes onder de tandvleesrand te detecteren.
Een antibacteriële vloeistof wordt door de mond gespoeld, waarna de daadwerkelijke reiniging begint. Met een dentale instrument (forceps) worden grote stenen tandsteen (bruin, gemineraliseerde plaque) verwijderd. Vervolgens wordt een subgingivale curette of schraper gebruikt om de tandwortels onder de tandvleesrand schoon te maken. Een trillende, mechanische schraper reinigt afzonderlijke tanden in intervallen van 10 tot 15 seconden. De schraper heeft meestal een reservoir met koel, lopend water dat over de tanden stroomt, het tandoppervlak koelt en afvalstoffen verwijdert.
Na het schrapen worden de tanden gepolijst met een rotatiepolijster en prophy-pasta. Deze stap gladde microscopische krassen of putjes op de tandoppervlakken, veroorzaakt door normaal kauwen of schrapen, en voorkomt dat toekomstige plaque snel aan de tand hecht. De mond wordt gespoeld met nog een dosis antibacteriële vloeistof, de speculum wordt verwijderd en de kat wordt voorbereid voor de schildklieroperatie.
Na het fixeren van de kat op de rug op een operatietafel, schert de assistent de keelkaak en desinfecteert het operatiegebied met een antibacteriële chirurgische oplossing. De dierenarts maakt een verticale snede door de huid van de keel en opent het gebied tot beide schildklieren volledig zichtbaar zijn.
Volgens dr. Wendy C. Brooks, educatief directeur van VeterinaryPartner.com, zijn in 70% van de chirurgische gevallen "beide klieren abnormaal en moeten verwijderd worden." De chirurg moet extreem voorzichtig zijn om de kleine bijschildklieren bovenop de schildklieren niet te beschadigen of te verwijderen, omdat deze minuscule klieren een hormoon produceren dat helpt het calcium in het lichaam te reguleren.
Na verwijdering van de schildklieren worden eventuele aderen afgebonden met chirurgisch draad, subdermale weefsels gesloten en de huid over de operatiewond gehecht. De keel wordt verbonden en het dier mag van de narcose af komen. Meestal voorschrijven dierenartsen antibiotica om infectie te voorkomen en plannen ze een controlebepaling in om hechten te verwijderen en de operatieplaats te onderzoeken.