Huisdieren
Huisdieren
Een prikkelblaas of overactieve blaas veroorzaakt frequente urinering (meestal meer dan acht keer per dag) en incontinentie. Hoewel er geen echte gezondheidsrisico's zijn verbonden aan prikkelblaas, wordt behandeling noodzakelijk wanneer de aandoening de slaap en dagelijkse activiteiten verstoort of schaamte, stress of depressie veroorzaakt.
Vaak zijn deze voldoende om een prikkelblaas te behandelen. Het timen en beperken van vloeistofinname, meer vezels eten, het beoefenen van dubbel urineren (de blaas een tweede keer legen kort na de eerste), blaastraining, urinatieschema's en bekkenbodemspieroefeningen kunnen allemaal helpen.
Medicatie kan worden gebruikt om symptomen te behandelen, vaak in combinatie met gedragsbehandelingen, indien nodig. Voorschriften voor het behandelen van een overactieve blaas omvatten tolterodine, oxybutynin, trospium, solifenacin en darifenacin.
Dit botulinetoxine, vaak geassocieerd met cosmetische procedures, verlamt spieren wanneer het in weefsel wordt geïnjecteerd. Hoewel het gebruik van Botox om de incontinentie die gepaard gaat met een prikkelblaas te behandelen, meer voorkomt, is dit geen FDA-goedgekeurd gebruik, en de resultaten duren ongeveer een half jaar of minder.
Deze chirurgische ingreep kan de symptomen van een overactieve blaas aanzienlijk verminderen. Een draad wordt geplaatst op de sacrale zenuwen tussen de wervelkolom en blaasweefsel om gecontroleerde elektrische impulsen naar de blaas te sturen (met behulp van een principe dat vergelijkbaar is met pacemakers).
Dit is een grote operatie waarbij stukken van de darm worden gebruikt om de blaas te vergroten. Deze behandeling heeft ernstige potentiële bijwerkingen, vaak vereist levenslang intermitterend gebruik van een katheter, en is voorbehouden aan de ernstigste gevallen die niet reageren op enige andere behandeling.