Huisdieren
Huisdieren
Katten die ratengif hebben gegeten, zijn veelvoorkomende bezoekers in dierenartsenklinieken. Meestal heeft de kat een rat of muis gegeten die het gif heeft ingenomen, maar soms verwarren katten gifkorrels met voedel. Preventie is de beste geneesmiddel – houd uw kat binnen zodat ze geen gif opeten dat de buren uitleggen en gebruik geen ratengif in uw eigen huis. Als u vermoedt dat uw kat ratengif heeft ingenomen – als uw kat in de buurt van ratengif is gezien of in de buurt van een dier dat is gestorven of ziek geworden van ratengif – wacht niet om te handelen.
Als u vermoedt dat uw kat (of een ander huisdier) ratengif heeft ingenomen, moet u ze onmiddellijk naar een dierenarts brengen. Symptomen van rodenticide toxiciteit omvatten moeite met ademen, bloedneus of bloeding, lethargie, anorexie en bleek tandvlees. De kat kan koorts of diarree, overgeven of aanvallen vertonen. Wacht niet "af en toe" als er de mogelijkheid is dat de kat gif heeft ingenomen. Soms zullen symptomen zich pas dagen later voordoen en dan kan het te laat zijn. Deze gifstoffen zijn dodelijk en tijd is essentieel.
Uw kat kan bloedonderzoeken ondergaan om te detecteren welk type rodenticide is ingenomen. Veel ratengiften werken door vitamine K-1 te remmen. Dit vitamine is essentieel voor bloedstolling. Het verminderen van vitamine K-1 veroorzaakt inwendige bloedingen en bloedingen in de longen, hart, hersenen en andere vitale organen. Voor dit type vergiftiging zal uw dierenarts een dosis vitamine K-1 aan uw kat toedienen en u moet uw kat wellicht K-1 oraal geven gedurende enkele weken daarna. Uw kat moet wellicht een bloedtransfusie ondergaan. Andere ratengiften werken door het bloedcalciumgehalte te verhogen. Deze hoge calciumwaarden zijn gemakkelijk te detecteren in bloedonderzoek. Transfusies van gezond bloed of lage doses furosemide kunnen worden gebruikt om calcium uit de bloedstroom te verwijderen.