Huisdieren
Stijfkramp, ook wel klembek genoemd, is een ernstige ziekte die de meeste zoogdieren kan aantasten. Volgens het Merck Veterinary Manual zijn paarden een van de meest gevoelige zoogdieren voor tetanus. Dit is deels te wijten aan de omgeving waarin ze leven en ook omdat paarden een neiging hebben om zichzelf te verwonden.
Tetanus ontstaat wanneer Clostridium tetani, een bacterie die veelvuldig in mest en aarde voorkomt, het paardenlichaam binnenkomt. De bacterie produceert de tetanustoxine, die verantwoordelijk is voor de aggressive vernietiging van het zenuwstelsel. Paarden zijn vatbaar voor been- en voetletsels, die de bacterie toegang tot het weefsel van het dier kunnen geven. Een paard met maagzweren, een veelvoorkomende verschijnsel bij sommige rassen, kan ook geïngesteerde bacteriën toestaan het weefsel en de bloedstroom binnen te dringen.
De tetanustoxine beïnvloedt het zenuwstelsel van het paard. Het paard kan steeds gevoeliger worden voor geluiden, felle lichten en snelle bewegingen. Tetanus veroorzaakt ook grote spierkrampen, waardoor het paard een stijve gang krijgt en moeite heeft met draaien of achteruitgaan. Spierkrampen in het gezicht kunnen ervoor zorgen dat het dier niet kan eten of drinken en uiteindelijk tot ademhalingsfalen leiden. Een iets verhoogde temperatuur kan aanwezig zijn.
Behandeling van tetanus is zelden effectief bij paarden. De meeste dieren die deze bacteriële infectie oplopen, sterven of worden gedood. Wanneer behandeling vroegtijdig wordt geprobeerd, kan dit zware cursussen antibiotica en tetanusantitoxine omvatten. Ondersteunende zorg zoals intraveneuze vochttoediening en opslingeren om het paard rechtop te houden, kan nodig zijn.
Paarden moeten regelmatig gevaccineerd worden tegen tetanus. De eerste vaccinatie moet gegeven worden wanneer het dier drie tot vier maanden oud is, met een herhalingsinjectie vier weken later, en daarna elk jaar. Als het dier een letsel oploopt of geopereerd wordt, moet de vaccinatie onmiddellijk daarna geboosterd worden. Het verwijderen van metalen voorwerpen en afval uit de leefomgeving van het dier helpt het dier letselvrij te houden en de kans op infectie met de bacterie te verminderen.