Huisdieren
Huisdieren
De uil is een roofvogel die zijn voedsel niet kauwt, maar het grootste deel heel doorslikt. De delen van een prooidier die het niet veilig kan verteren, passeren de spijsverteringskanaal van de uil en worden uitgebraakt als een "uilbraakbal". Door uilbraakballen te bestuderen, kunnen wetenschappers interessante informatie leren over het gedrag van uilen.
Uilen hebben geen spijsverteringsklieren in hun maagspier. Bij een roofvogel filtert de maagspier de delen van het voedsel die het niet veilig kan verteren. Uilen kunnen veren, tanden, botten of bont niet verteren. De uilbraakbal wordt binnen een paar uur na het eten van de prooi gevormd, maar de uil kan er tot 20 uur over doen om hem uit te braken. Het lichaam van de vogel krijgt spasmen tot de bal is uitgestoten, waardoor de ingang van het spijsverteringsstelsel wordt vrijgemaakt en de uil weer kan eten. Jonge uilen produceren geen braakballen tot ze rijp genoeg zijn om hun prooi heel op te eten.
In tegenstelling tot andere grote vogels hebben uilen geen "krop". Een krop is een los zakje in de keel dat dient als opslag voor voedsel, dat ze kunnen consumeren nadat de prooi is opgegeten. Daarom gaat het voedsel van een uil direct naar het spijsverteringsstelsel. De delen van de prooi van de uil die niet veilig kunnen worden verteerd, inclusief hun eigen voortplantings- en lichaamsafval, worden uitgestoten als een papachtige witte stof die urea wordt genoemd. De dikke stof wordt een uilbraakbal.
Onderzoekers bestuderen uilbraakballen om informatie te ontdekken over de gewoonten en gedragspatronen van uilen. Door onderzoek onthullen de ballen een verhaal over de relatie tussen de uil en zijn prooi, aangezien de meeste botten tijdens de vertering van de uil niet breken. Als je een uilbraakbal vindt, kun je zelf enig speurwerk verrichten. De bal is hard en compact, dus week hem in water en neem hem voorzichtig uitelkaar, bekijk de stukjes en botten onder een microscoop. Uilbraakballen kunnen worden gevonden in de buurt van schuren en onder bomen.
Kerkuilen eten kleine dieren, vogels, reptielen, amfibieën en insecten. Gewone uilen voeden zich met kleine dieren, waaronder knaagdieren, vogels, amfibieën, vissen, kreeften, regenwormen en insecten. Muisjes zijn een favoriet van uilen, en ze zullen soms de schedel verpletteren voordat ze de muis heel doorslikken. Ze kunnen ook de lange vleugels en staartveren van een vogel plukken voordat ze deze consumeren. Sommige uilen scheuren stukken van hun grotere prooi af, zodat de stukken makkelijk kunnen worden doorslikt.