Huisdieren
Huisdieren
Het aquatische ecosysteem is het grootste op aarde, en als gevolg van zijn omvang hebben oceanografen de oceaan in zones verdeeld. De creatie van de zones gebeurt op basis van oceaankenmerken, waarvan waterdiepte een is. Het pelagische rijk is het gebied tussen de zeebodem en het oppervlak van de oceaan. Het is in het pelagische rijk dat de meeste zeeleven leeft en zijn voedsel vindt. Het pelagische rijk is niet kustgebonden; het is het gebied van de oceaan waar niets anders dan water aan alle kanten bestaat.
De pelagische oceaan verwijst naar water dat open is en niet in de buurt van land. De oceaan is koud, maar het water is een constante mix van warm en kouder water, waardoor de exacte temperatuur moeilijk te berekenen is. De pelagische oceaan is thermisch gelaagd, en de constante stroom van warm en koud water brengt een stroom van flora naar het gebied, inclusief zeewier. Fauna -- vissen en zoogdieren die de flora in de pelagische oceaan eten -- kunnen hun leven onderhouden door dit te doen. Plankton is ook een voedselbron die in de pelagische zone wordt gevonden.
De neritische zone, de eerste 200 meter oceaanwater, maakt deel uit van de pelagische oceaan. Koolstofdioxide verandert in voedsel via zonlicht en water in dit deel van de pelagische oceaan, en fytoplankton en sargasso gedijen in de neritische zone. Klein zeeleven gedijt op fytoplankton en sargasso, waardoor de neritische zone een voedselzone is voor groter zeeleven. Scholen tonijn en makreel voeden zich in dit gebied met inktvis en krill; door te voeden in deze pelagische zone, kan een noordelijke blauwe tonijn meer dan 3 meter lang en 680 kilo zwaar worden.
De oceanische zone is het gebied onder de neritische zone tot aan de oceaanbodem dat niet dezelfde hoeveelheid zonlicht ontvangt als de neritische zone. De oceanische zone heeft drie sub-zones: de euforische, dysforische en aphorische zones. De euforische zone heeft fotosynthetisch leven enkele meters diep, wat variaties van fytoplankton en flora mogelijk maakt voor voeding. De dysforische zone heeft niet genoeg licht voor fotosynthese, maar licht is nog steeds zichtbaar. De aphorische zone is volledig zwart en vrij van enig licht. Zeedieren zijn geëvolueerd tot wezens die leven kunnen onderhouden op het voedsel dat beschikbaar is in deze zone van de pelagische oceaan.
Zoöplankton zweeft in het water, en de grootte varieert van microscopisch tot kleine vissen. Walvissen consumeren zoöplankton als het grootste deel van hun dieet. Door zeewater door hun baleenplaten aan de voorkant van hun mond te forceren, filteren walvissen het zoöplankton uit het water en eten het vervolgens. Haaien leven ook van deze zeedieren, waarbij ze ze op dezelfde manier uit zeewater filteren.