Schildpaddenkwekerijen bestaan niet heel lang als commerciële operatie. Er zijn bepaalde vereisten en voorschriften om een schildpaddenkwekerij te exploiteren in de Verenigde Staten. Gezondheidsrisico's, natuurbescherming en winstgevendheid hebben geleid aan een lopende discussie over schildpaddenkwekerijen in verschillende vormen en methoden. Hier zijn enkele snelle feiten over schildpaddenkwekerijen.
Geschiedenis
- Schildpaddenkwekerijen begonnen in de jaren 1940. In de jaren 1970 werd salmonella ontdekt in baby schildpadden met schillen kleiner dan 10 centimeter. In 1975 verbood de FDA (Food and Drug Administration) de binnenlandse verkoop van schildpadden met schillen kleiner dan 10 centimeter vanwege salmonella-zorgen.
Identificatie
- Schildpaddenkwekerij is waar schildpadden specifiek worden gekweekt voor verkoop aan dierenleveranciers, export en voedsel. Zesentwintig soorten schildpadden worden gekweekt. De meest gebruikte schildpad is de Roodoorschildpad. Meer dan 15 miljoen schildpadden worden jaarlijks geoogst.
Geografie
- Schildpadden worden naar vele delen van de wereld geëxporteerd, inclusief China, Japan en Mexico. Schildpaddenkwekerij en oogst is gereguleerd in de Verenigde Staten, hoewel niet in andere delen van de wereld. De meeste binnenlandse schildpaddenkwekerijen opereren in het zuiden van de Verenigde Staten. Er zijn schildpaddenkwekerijen zo ver noordelijk als Maryland.
Betekenis
- Licenties en vergunningen zijn vereist om een schildpaddenkwekerij te exploiteren. Licenties en vergunningen worden geregeld door staatsinstanties. De meeste staatslicenties volgen FDA-richtlijnen en natuurbeschermingswetten. Veel staten hebben wetten die de import of export van inheemse schildpaddenoorten regelen.
Toekomst
- Schildpaddenkwekerij omvat momenteel geen zeeschildpadden. Het kweken van zeeschildpadden vereist duur materieel en beschikbaarheid van zeezoutwater. Studies over dit type schildpaddenkwekerij zijn lopende.
