Huisdieren
Huisdieren
Gekko's behoren tot een speciale familie van kleine tot middelgrote hagedissen genaamd Gekkonidae. Ze komen voor in de warme, aride regio's van de wereld, waaronder de Mojavewoestijn. Naast hun eetgewoonten, fysieke kenmerken en bevorzugde leefgebieden, onderscheidt het vermogen om een breed scala aan piepgeluiden te produceren gekko's van andere hagedissen. Houd een oog – en een oor – in de gaten voor deze gekko's als je ooit in de Mojavewoestijn bent.
De woestijnbandgek, wetenschappelijke naam Coleonyx variegatus variegatus, komt in de hele Mojavewoestijn voor. Deze kleine, slanke hagedis kan tot 7,5 centimeter lang worden. Het kleurpatroon van zijn banden kan tinten van bleekroze en geel, lichtgrijs, bruin of geelbruin bevatten. Deze nachtactieve gekko's, die zich in holen of onder bomen, rotsen en duinen verstoppen om aan de hitte van de dag te ontsnappen, zijn te horen zwakke "piepjes" te geven wanneer ze worden vastgepakt of in angst verkeren. Jonge woestijnbandgekko's neigen naar donkerdere, meer volle patronen; volwassen exemplaren vervagen en worden gevlekt na verloop van tijd.
De westelijke bandgek, wetenschappelijke naam Coleonyx variegatus, is een kleine hagedis die vaak wordt verward met een baby Gila-monster, vanwege de gelijkenissen in huidkleur en patronen. Westelijke bandgekko's zijn in feite veel kleiner dan jonge Gila-monsters; hun lichamen worden zelden langer dan 7,5 centimeter. Ze komen voor in de rotsachtige, beschutte gebieden van de Mojave- en Sonorawoemstijnen, de westelijke bandgek is primair nachtactief en leeft van insecten, spinnen en andere ongewervelden. De staart van de westelijke bandgek slaat voedsel en water op voor later gebruik door het dier, en dient als een gemakkelijk opofferbare afleiding als het wordt bedreigd door een roofdier. Gespecialiseerde breukplaten stellen de gek in staat om deze naar wens af te breken.
De luipaardgek, wetenschappelijke naam Eublepharis macularius, is een nachtactieve hagedis die in de hele Mojavewoestijn wordt aangetroffen, evenals in Afghanistan, Pakistan en westelijk India. Deze bodembewonende hagedis is een van de weinige soorten gekko's die echte oogleden heeft, evenals een van de weinige die geen voetkussens bezit. Hun gewone naam eert het gevlekte huidpatroon van volwassen exemplaren. Luipaardgekko's behoren tot de meest aanbevolen hagedissen als eerste huisdier.
De Mediterrane huiskapgek, wetenschappelijke naam Hemidactylus turcicus, staat ook bekend als de Turkse gek. Hij komt voor in delen van Californië en de Mojavewoestijn. Klein en enigszins plat van uiterlijk, de Mediterrane huiskapgek heeft ruwe, bobbelige huid en oogledenloze ogen. Deze gekko's zijn nachtactief en zullen hun jachtgebied verdedigen tegen indringers. Hoewel ze pas de afgelopen 60 jaar in het Amerikaanse Westen zijn geïntroduceerd, hebben ze zich redelijk goed aangepast aan de omstandigheden. Mannetjes zijn te horen muizenachtige piepgeluiden maken terwijl ze vechten, en tijdens het paarseizoen produceren ze een verscheidenheid aan klikgeluiden om vrouwtjes aan te trekken en andere aanbidders af te weren.