Huisdieren
Huisdieren
Gifpijlkikkers, ook wel pijlgifkikkers genoemd, zijn enkele van de meest kleurrijke kikkers in de natuur. Hun kleuren variëren van blauw tot rood gemengd met zwart, en deze kleuren waarschuwen roofdieren dat de kikkers gevaarlijk zijn. Ze leven in de regenwouden van Centraal- en Zuid-Amerika. Sommige soorten gifpijlkikkers scheiden een giftige toxine af die het vermogen heeft om roofdieren te verlammend en te doden. Deze toxines kunnen door mensen worden gebruikt voor jacht en medicinale doeleinden.
Zuid-Amerikaanse stammen in Colombia gebruiken de toxines van gifpijlkikkers om hen bij te staan bij de jacht. Het gif wordt uit de kikker gehaald door het met een stok te doorboren en de kikker boven een vuur te houden. De hitte van het vuur dwingt de toxines om door de huid te sijpelen, en de druppels gif worden in een pot verzameld. Pijlen of blowdart-punten worden in het gif gedoopt en gebruikt bij de jacht om het prooidier te verlammend. Dit is waar de namen pijlgifkikker en pijlgifkikker vandaan komen.
Toxines van gifpijlkikkers worden gebruikt in de zoektocht naar nieuwe pijnstillers. Dendrobatid en epidatidine zijn twee van de belangrijkste toxines die worden verzameld en onderzocht. In 1974 werd dendrobatid gebruikt door John Daly van het National Institute of Health om de effecten van het gebruik van de toxine als pijnstiller op muizen te bestuderen. De toxine bleek 200 keer sterker te zijn dan morfine en verslavingsvrij. Epidatidine is gevonden om 120 keer de pijnstillende werking van nicotine te hebben. Tegen het midden van de jaren negentig werd ABT-594, een synthetische versie van epidatidine, gemaakt door Abbott Labs. ABT-594 is niet-giftig en maakt de persoon die het inneemt alert en niet slaperig zoals opiaten.
Wetenschappers in de afdeling Herpetologie van het American Museum of Natural History bestuderen de alkaloïden in toxines van gifpijlkikkers. Ze hebben meer dan 300 alkaloïden bestudeerd en ontdekten dat deze alkaloïden een significante invloed hebben op zenuwen en spieren. Ze gebruiken deze bevindingen om hen te helpen een genezing te vinden voor neurologische en spierstoornissen. Deze toxines die in het wild worden gebruikt om te doden en te verlammend, zouden een mensenleven kunnen redden.
Het leefgebied van gifpijlkikkers verdwijnt omdat de bomen en het land voor winst gebruikt kunnen worden. Deze kikkers kunnen alleen overleven in kleine geografische gebieden en ze lopen gevaar uit te sterven. Vanwege dit worden gifpijlkikkers beschermd door CITES (Verdrag inzake de Internationale Handel in Bedreigde Diensoorten), wat het moeilijk maakt om de kikkers te verzamelen en uit te voeren. Uit het wild gevangen gifpijlkikkers behouden hun toxines, maar kikkers in gevangenschap gekweekte krijgen geen giftige insecten te eten en produceren geen toxines. Het is belangrijk om het natuurlijke leefgebied van de gifpijlkikker te behouden, zodat ze kunnen blijven gedijen en zich voortplanten, en wetenschappers kunnen blijven bestuderen welke alkaloïden uit hun toxines.