Huisdieren
Huisdieren
Behorend tot het geslacht Dendrobates pumilio, de aardbeien gifpijlkikker, ook bekend als de aardbeien pijlgifkikker, heeft een kenmerkend uiterlijk en dodelijke huid. De epidermale klieren produceren toxines die veel grotere dieren ziek of dood kunnen maken. De helderrode huid van het wezen waarschuwt roofdieren dat het geen item op hun menu zal zijn. Ondanks hun dodelijke reputatie, kunnen gevorderde serieuze amfibieënverzamelaars de kikker temmen.
Gifpijlkikkers leven in tropische klimaten in Centraal- en Zuid-Amerika. Ze kregen hun namen "gifpijlkikker" of "pijlgifkikker" omdat inheemse bewoners in het Amazonegebied hun toxines gebruiken om de punten van speren te vergiftigen bij de jacht op vogels en apen. Naarmate regenwouden verdwijnen, verdwijnt ook de soort, omdat het in een vochtige plaats moet leven. Net als andere amfibieën leven deze kikkers in en nabij waterlichamen.
Ongeveer een inch groot, kunnen deze kikkers alleen nog kleinere dingen eten. Hun dieet bestaat vaak uit insecten zoals vleugelloze fruitvliegen, mieren, spinnen, termieten en speldekrekels. Als je er een als huisdier houdt, bestrooi hun maaltijd eenmaal per week met een puur calciumsupplement. Deze kikkers eten meestal eenmaal per drie dagen.
Gifpijlkikkers paren extern. Tijdens het regenseizoen legt het mannetje zijn sperma op een veilige onderwaterlocatie en brengt zijn vrouwelijke metgezel naar dezelfde plaats om haar eieren af te zetten. Het kikkerspaar zal af en toe het nest bezoeken om ervoor te zorgen dat hun kroes veilig is en er zullen drie tot vijf kikkervisjes succesvol uitkomen. Omdat kikkervisjes een neiging hebben om elkaar op te eten, laten gifpijlkikkers ze op afzonderlijke locaties achter terwijl ze volwassen worden tot kikkers. Theoretisch kunnen deze kikkers in gevangenschap worden gekweekt door het regenseizoen in hun tank te simuleren door de temperatuur een paar maanden te verlagen. Echter, zelfs ervaren houders hebben grote moeite om deze kikkers in gevangenschap te kweken.
Aardbeien gifpijlkikkers kunnen als huisdier worden gehouden. In gevangenschap verliezen ze hun toxiciteit en kunnen ze veilig worden vastgehouden. Echter, hun kleine formaat en gladde huid maken ze makkelijk kwijt te raken, dus handel ze niet tenzij het nodig is. Je kunt ze huisvesten in een 10-gallon omheining met kleine vochtige ruimtes zoals kurkschors of kokoshutten die hun leefgebied nabootsen. Huisvest mannelijke kikkers niet samen, omdat ze neigen om onderling te vechten. De ideale leefsituatie zou ofwel een enkele bewoner of een mannelijk en vrouwelijk koppel zijn.