Huisdieren
Huisdieren
Terug in het midden van de jaren 1930, worstelden Australische suikerrietboeren met het bestrijden van twee keversoorten wier larven suikerrietwortels aten en gewassen verwoestten. Keverplaag had suikerrietplantages wereldwijd al lang geteisterd, en over de vorige eeuw hadden boeren rietslangenpadden geïntroduceerd in rietsrietgebieden in de hoop dat de padden de kevers zouden eten. Na de eerste levering rietslangenpadden landde in North Queensland in 1935, spijten Australiërs snel het besluit om ze te introduceren. Grote, hongerige en agressieve padden verspreidden zich snel, destabiliseerden inheemse ecosystemen en vergiftigden onoplettende huisdieren, mensen en roofdieren.
Rietslangenpadden bleken zeer aanpasbaar aan tropische gebieden in het noordoosten van Australië. Sommige wetenschappers suggereren dat grote aantallen rietslangenpadden de insectenpopulaties zo sterk kunnen doen dalen dat inheemse insecteneters, met name hagedissen, honger lijden. Bewijs suggereert dat omdat de meeste inheemse kikkers in bomen leven, ze niet direct concurreren met grondbewonende volwassen padden, maar de gulzige eetlust van de padden kan druk uitoefenen op kikkers tijdens andere levenscyclusfasen.
De meeste Australische dieren hebben weinig immuniteit tegen de onbekende toxines die de padden in alle fasen van hun levenscyclus afscheiden. Als eieren en kikkervisjes vergiftigen ze vele aquatische soorten, en eenmaal op land als juvenielen en volwassenen, kunnen ze dodelijk zijn voor slangen en andere roofdieren die ze verwarren met niet-giftige inheemse kikkers. Een onderzoeker speculeert dat "rietslangenpadden de spijker in de kist zijn geweest voor veel populaties," inclusief quolls (katachtige buideldieren), goanna's (varaan) en zeldzame slangen. Huisdieren honden zijn ook gestorven aan het oppakken van rietslangenpadden in hun bek, en hoewel Australië geen sterfgevallen heeft geregistreerd door rietslangenpadvergiftiging, zijn mensen elders gestorven aan het per ongeluk eten ervan.
Hoewel boeren wereldwijd de padden invoerden om keverplaag te bestrijden, merkt een profiel op dat "invoeringen speelden af met de padden die hun neus omdraaiden voor de suikerrietkevers ten gunste van alles wat ze in hun ruime bek konden jammen, inclusief allerlei ongewervelden, andere amfibieën, reptielen, vogels en kleine zoogdieren." Rietslangenpadden tonen een speciale eetlust voor commercieel belangrijke honingbijen, en één studie ontdekte dat padden de kuikens van de regenboogbijeneter targetten, een vogel die in ondergrondse tunnels nestelt.
Net als andere geïntroduceerde of invasieve soorten, verspreiden rietslangenpadden zich snel in omgevingen met overvloedig voedsel en weinig natuurlijke roofdieren. In Australië strekt hun verspreiding zich nu uit over een groot gebied in het noordelijke deel van het land, ondanks pogingen om ze in te perken. Ze kunnen tienduizenden eieren leggen tijdens elke reproductiecyclus, snel padden vervangen die worden gedood onder premies of afschietbeleid. Rietslangenpadden huppelen nu zuid- en westwaarts, dringen meer kwetsbare ecosystemen binnen waar ze inheems wild eten en roofdieren vergiftigen die nog niet bekend zijn met hun toxische effecten en vreselijke smaak.