Huisdieren
Huisdieren
Veel verschillende soorten kikkers spreken reptielverzorgers aan, die een gemeenschappelijke tank willen creëren met verschillende soorten. Elke soort heeft zijn eigen verzorgings-, habitat- en voedingsbehoeften, maar sommige kikkers hebben vergelijkbare behoeften en kunnen samen worden gehouden. Bepalen welke soorten kikkers samen kunnen worden gehouden, vereist zorgvuldige overweging.
Sommige soorten kikkers staan bekend om het leven in groepen en doen het over het algemeen goed wanneer ze in kleine groepen van tussen de drie en vijf individuen worden gehouden. Deze kikkers omvatten pijlgifkikkers en Afrikaanse klauwkikkers, roodoogboomkikkers, witlipboomkikkers en groene boomkikkers. Kikkers die het goed doen in groepen met dezelfde soort, kunnen ook goed doen in groepen met andere soorten kikkers, mits ze vergelijkbare behoeften hebben.
Kikkers moeten alleen samen worden gehouden als ze van gelijke grootte zijn. Anders kunnen kleinere kikkers worden gekneld of opgegeten door de grotere kikkers. Grootte bepaalt ook hoeveel kikkers samen kunnen worden gehouden. Kleinere kikkersoorten zoals pijlgifkikkers kunnen in hogere aantallen samen worden gehouden omdat ze weinig ruimte innemen en er veel ruimte is voor hen om voor elkaar te verbergen. Grotere kikkersoorten kunnen niet in hoge aantallen worden gehouden omdat ze gestrest zullen raken; deze soorten omvatten hoornkikkers en Afrikaanse stierkikkers.
Kikkers die samen worden gehouden, moeten dezelfde habitatvereisten hebben en uit hetzelfde klimaat in het wild komen. Als u twee of meer soorten kikkers in één omheining houdt, stelt dit u in staat om ervoor te zorgen dat de temperatuur en luchtvochtigheid in de omheining geschikt zijn voor beide kikkers. Als de ene kikker een meer gematigd klimaat vereist en de ene een zeer vochtige en warme omgeving, kunnen alleen de behoeften van de ene kikker worden vervuld in een enkele kooi. Een voorbeeld van twee kikkersoorten die samen kunnen worden gehouden, zijn de groene boomkikker en de grijze boomkikker, die inheems zijn in Noord-Amerika en in het wild dezelfde habitat delen.
Elke kikkersoort draagt unieke bacteriën met zich mee die andere kikkers ziek kunnen maken als ze te dicht bij elkaar worden gehouden. Sommige kikkers kunnen ook toxinen vrijgeven die andere soorten kunnen vergiftigen. Enkele voorbeelden van kikkers die giftig zijn voor andere kikkers zijn de vuurbuikpad, tomatenkikker en mantella.