Huisdieren
Huisdieren
Kikkers zijn staartloze, koudbloedige amfibieën die een deel van hun leven in het water en een deel op land doorbrengen. Kikkers hebben vier tenen aan elk van hun voorpoten en vijf tenen aan elk van hun achterpoten. Nauw verwant aan salamanders en tritons, zijn kikkers fascinerend vanwege hun variatie in grootte, het scala aan huidkleuren, de omgevingen die ze bewonen en de geluiden van hun roepen. Misschien wel het meest interessant van alles, kunnen we duidelijk de dramatische veranderingen observeren die een kikker van pasgeboren dier naar vrij zwemmende kikkervis naar kikkervisje en vervolgens naar de volwassen kikker brengen.
De meeste kikkerensoorten leggen hun eieren in het water. De eieren drijven in afzonderlijke kamers van beschermend geleiachtig materiaal dat klodders of slierten vormt, afhankelijk van de soort. Na ongeveer een maand in het ei komt een kikkervis uit. Op dit moment ziet het eruit als een klein zwart visje. Het ademt via externe kieuwen.
Een pasgeboren dier kan niet zwemmen, maar gebruikt in plaats daarvan speciale zuignappen op zijn mond om zich vast te klampen aan planten of rotsen. Voor voedsel is het nog steeds afhankelijk van de voeding in de dooier van zijn ei.
Volledig hulpeloos als eieren en pasgeboren dieren, overleeft de grote meerderheid van de kikkervissen niet tot het vrij zwemmende stadium. Als compensatie produceren veel kikkerensoorten duizenden eieren per vrouwtje en leggen ze ze in gemeenschappelijke massen om roofdieren te overweldigen.
Terwijl het pasgeboren dier zich blijft vastklampen aan zijn anker, groeit er een staart. Wanneer de staart volledig is ontwikkeld, zal de kikkervis klaar zijn om vrij te zwemmen en op zoek te gaan naar andere voedselbronnen.
Naarmate de staart groeit, verdwijnen de mondzuignappen en vormen een hoornige snavel en tandachtige rijen van verhoogde richels zich in de mond om de kikkervis in staat te stellen vast voedsel te eten. De meeste kikkervissen eten kleine onderwaterplanten, maar sommigen zijn carnivoor, en sommigen zullen zelfs andere kikkervissen eten.
Op dit stadium heeft de kikkervis meestal een relatief grote, ronde kop die abrupt vastzit aan zijn lange, dunne staart. Volgens David Badger in "Frogs", kwam de andere naam voor een kikkervis, polliwog, van dit uiterlijk: poll is een archaïsche term voor kop, terwijl wog wiebelen betekende.
Naarmate de kikkervis blijft groeien, verschijnen kleine knobbels die zich zullen ontwikkelen tot de krachtige achterpoten. Naarmate de staart begint te krimpen, terugabsorberend in het lichaam, verschijnen ook voorpoten. Op dit moment zijn de externe kieuwen vervangen door interne kieuwen (longen), en wordt de kikkervis nu een kikkervisje genoemd. Hoewel het zijn huid vochtig moet houden om te ademen, kan het kikkervisje op dit punt op land leven. Het kikkervisje wordt een kikker wanneer zijn staart volledig in zijn lichaam is geabsorbeerd. Voor veel soorten duurt de hele metamorfose van uitkomen tot kikker ongeveer een week tot een paar maanden, maar voor sommige soorten kan deze overgang wel twee jaar duren.