Huisdieren
Huisdieren
Het circulatiesysteem van een kikker verschilt op twee belangrijke punten van dat van zoogdieren. Ten eerste pompen kikkers bloed met een driekamerig hart, in tegenstelling tot het vierkamerige hart dat bij zoogdieren (en ook vogels) aanwezig is. Ten tweede bevatten de rode bloedcellen van een kikker een kern en mitochondriën. Behalve op één belangrijk punt, functioneren de bloedcellen van kikkers net als die van andere gewervelden (dieren wiens skeletstelsel een wervelkolom bevat).
Alle weefsels en organen van het lichaam van een kikker hebben zuurstof nodig om te overleven. Het hemoglobine in de rode bloedcellen van een kikker (genaamd erytrocyten) neemt zuurstof op in de enkele kamer van zijn hart en transporteert het vervolgens naar de hersenen, spieren, enz. van de kikker. Zodra ze de zuurstof hebben afgeven (zover het zeggen), hechten de rode bloedcellen zich aan koolstofdioxide en voeren dat gas naar de longen, die het weer de lucht in stoten. Als de kikker onder water zwemt, neemt het bloed zuurstof op via de huid, en als het nog onder water is, neemt het koolstofdioxide weer op van de huid. Bovendien transporteert het bloed van een kikker cellulaire afvalstoffen van weefsels voor verwijdering.
Net als zoogdieren en andere gewervelden produceert het lichaam van een kikker ook witte bloedcellen (technisch bekend als leucocyten). Deze cellen helpen een kikker te beschermen tegen ziekten en infecties. Als een vreemde microbe of ziekteverwekker het lichaam van een kikker binnendringt, kan het immuunsysteem een van vele typen witte bloedcellen vrijgeven. Sommige van deze witte bloedcellen verorberen (letterlijk "eten") de vreemde microbe en vernietigen deze, terwijl anderen zich aan de zijkant van een vreemde microbe hechten en toxinen vrijgeven die deze doden. Het lichaam van de kikker kan zich aanpassen aan nieuwe omgevingen en situaties door witte bloedcellen te produceren in reactie op nieuwe organismen of toxinen die het nog niet is tegengekomen.
Wanneer een dier een snede oploopt, of het nu op zijn huid of op een intern orgaan of weefsel is, geven zijn rode bloedcellen stollingsfactoren vrij die helpen de snede te blokkeren zodat er minder bloed kan ontsnappen. Bij kikkers geven de rode bloedcellen ook stoffen vrij die eicosanoïden worden genoemd. Eicosanoïden spelen een rol bij het minimaliseren van de cellulaire schade veroorzaakt door ontsteking. Dergelijke ontsteking kan leiden tot arteriosklerose (de verstopping van slagaders) en hartaandoeningen, en veroorzaakt ook astma. In 2010 begrijpen wetenschappers niet precies hoe deze productie van eicosanoïden werkt in de bloedcellen van een kikker. Echter, omdat artsen momenteel één vorm van eicosanoïde (genaamd prostaglandinen) gebruiken om patiënten met hartaandoeningen te behandelen, beschouwen wetenschappers deze functie van kikkerbloedcellen als een mogelijke behandeling voor ontstekingsgerelateerde ziekten bij mensen.