Huisdieren
Huisdieren
Rupsen, de larvale vorm van motten en vlinders, zijn even uiteenlopend als ze talrijk zijn: er bestaan meer dan 150.000 soorten, volgens Live Science. Na het uitkomen uit hun eieren eten rupsen gierig voordat ze zich in een pop verpakken, waar ze een wonderbaarlijke metamorfose doorlopen tot hun uiteindelijke vorm. Terwijl ze nog calorieën verzamelen voor deze cellulaire herordening, consumeren rupsen allerhande voedingsbronnen, waarvan sommigen verrassen en verbazen.
In 2005 kondigten wetenschappers de ontdekking aan van vleesetende rupsen op Hawaï. Een soort measuringworm, deze carnivore rups draagt een zijden hoesje om haar favoriete prooi, de slak, te immobiliseren. Feitelijk is dit de enigste vlinder- of mottenlarve die beschermde prooi eet. De rups gebruikt ook camouflage en snelheid om mobielere insecten te vangen. Verkleed als een takje, wacht ze af; dan slaat ze snel toe, met haar lange, stekelige poten om haar slachtoffer te grijpen. Deze rups eet geen plantenmateriaal, zelfs niet als ze verhongert.
Volgens Live Science is de Hawaïaanse vleesetende measuringworm een van slechts 200 soorten vlinders en motten, van de meer dan 150.000, die vlees eten. Andere voorbeelden zijn een Deense rups die met mierchen leeft, die haar voeden terwijl ze haar dieet aanvult met hun eieren.
Een van de meest luxe stoffen wordt geproduceerd door een rups die niet meer in de natuur voorkomt. De zijderups, inheems in China, is zo sterk gedomesticeerd dat hij niet meer in de natuur gevonden wordt. Hij leeft uitsluitend van de bladeren van de moerbei. Wanneer deze rups klaar is om zich in een mot te verwandelen, spinnt hij een kokon uit een enkele zijdefdraad van tot 900 meter lang, volgens de New World Encyclopedia. Helaas, na al dit werk, mag de zijderups zijn lot niet vervullen: als hij uit zijn kokon komt, is de zijde bedorven, dus wordt de kokon in kookwater gedompeld. Dit proces doodt de rups en stelt de zijde in staat om in een enkele draad afgerold te worden. De worm wordt soms gegeten, als mest of visvoer gebruikt.
Sommige rupsen zijn mooi, alsof ze hun toekomstige gevleugelde staat voorspellen. De maanmot is een voorbeeld. De plompe groene rups metamorfoseert tot een grote, prachtige groene mot die nachtactief is en zelden waargenomen wordt. Terwijl volwassenen geen mond hebben en dus niet kunnen eten, dineren rupsen op de bladeren van loofbomen, met name berk, kaki, zoete gom en walnoot. Populaties zijn niet talrijk genoeg om destructief te zijn, volgens Butterflies and Moths of North America.
De populaire, prachtige monarchvlinder heeft ook een mooie larvale vorm: een vette, zwart-wit-gegele streepte rups die hinnekt aan de oranje-zwarte vlinder die zal komen. Deze vlinders migreren jaarlijks van hun overwinteringsplaats in Mexico naar de Verenigde Staten. De monarchrups is onschuldig en voedt zich voornamelijk van vlinderbloem voordat hij begint met zijn veranderling in stralende, gevleugelde volwassenheid.
Veel rupsen zijn plagen. Twee van de meest beruchte zijn de spanner en de tentrupsen, die de bladeren van loofbomen kaal eten. Terwijl de tentrups inheems is in de VS, werd de spannerrups in 1869 geïntroduceerd – altijd een slecht idee – in een poging om het te kruisen met de zijderups. In plaats daarvan gedijde de spanner op de bladeren van loofbomen en 'sinds 1980 heeft hij een miljoen of meer beboste hectaren per jaar ontbloteerd', volgens het Amerikaanse Ministerie van Landbouw.
Tentrupsen bouwen grote nesten van zijde in de vork van loofbomen, waar ze zich bezighouden met het opeten van alle bladeren op hun gastheer. Volgens de Universiteit van Kentucky herstellen bomen meestal na ontbloting, maar de kale takken, beladen met enorme rupsententen, zijn een oogschijn. Populaties van deze plagen fluctueren, met incidentele jaren van pestachtige proporties, wanneer miljoenen rupsen over straden en trottoirs kunnen worden gezien.