Huisdieren
Huisdieren
De oceaan bedekt 72 procent van het aardoppervlak en bevat de meeste biomassa, inclusief duizenden levensvormsoorten, volgens de Marinebio-website. Sommige zijn roofdieren, andere prooi. Sommige zijn beide, maar er moet een balans bestaan voor elke soort om door te gaan. Overleven van de sterkste wordt gewaarborgd doordat elke soort methoden ontwikkelt om zichzelf te beschermen. Het individu met de beste verdediging is degene dat leeft om voort te planten. Verdedigingsmechanismen variëren sterk en vertegenwoordigen de massieke en talloze variatie aan dieren die in de oceanen van de wereld leven.
De grootte van sommige zeedieren beschermt hen simpelweg omdat ze geen natuurlijke roofdieren hebben. Dit omvat volwassen walvissen, haaien, orka's, lamantijnen, dugongen, zwaardvissen, marlins, zeilvissen, mantaroggen, barracuda's en zoutwaterkrokodillen. De jongen van al deze zijn echter kwetsbaar, dus elke soort heeft manieren ontwikkeld om het overleven van hun nakomelingen te waarborgen.
In het geval van walvissen, lamantijnen en dugongen, worden jongen verzorgd door hun ouders tot ze groot genoeg zijn om zichzelf te beschermen. De vissen en de zoutwaterkrokodil produceren simpelweg grote nageschappen; hoe meer jongen, hoe groter de kans dat een individu volwassen wordt.
Enkele andere zeedieren hebben grootte aan hun zijde: volwassen dolfijnen, bruinvissen, zeeschildpadden, zeehonden en walrussen, wier enige natuurlijke roofdieren de grotere haaisoorten zijn. Behalve de zeeschildpad grootbrengen ze allemaal één jong, dat ze grootbrengen tot volwassenheid. Net als krokodillen en haaien, produceren zeeschildpadden veel jongen om de overlevingskans te vergroten.
Veel zee-inwoners gebruiken aantallen, vlucht, ontwijking of een combinatie hiervan om zich te beschermen tegen roofdieren. Visbanken, zoals tonijn, kabeljauw, haring en sardines, bestaan uit duizenden die als één bewegen, van richting veranderend zo snel dat hun bewegingen choreografeerd lijken. Hun eenheid, vormveranderende en bliksemsnelle manoeuvres helpen hen roofdieren te ontwijken. Pinguïns, de meest aquatische vogels, zoeken ook veiligheid in aantallen en snelheid. Deze gestroomlijnde vogels gaan in groepen het water in, duiken in en schieten zo snel mogelijk weg in een poging roofdieren te verwarren en te overzwemmen. Garnalen en andere kleine kreeftachtigen gebruiken ook ontwijkmanoeuvres om te vluchten voor roofdieren.
Sommige zeebewoners verbergen zich simpelweg. Een vorm van verberging is mimetiek, waarbij vissen zichzelf camoufleren door op te gaan in hun omgeving. Zeepaarden en zeedraken bootsen koraal na, waaraan ze zich met hun staarten vasthechten. Aankijkervissen en botvissen verdwijnen in de oceaanbodem, waar ze zich in het zand verbergen voor roofdieren. Zeenaaktslakken, die ongewervelden zijn, zien er vaak uit als drijvend plantaardig afval.
Inktvissen, sepia's en octopussen hebben een unieke aanpassing voor verberging: het vermogen om onmiddellijk kleur en huidpatroon te veranderen door gebruik te maken van bioluminescente cellen. Dit vermogen stelt hen in staat om op te gaan in hun omgeving terwijl ze bewegen. Wanneer ze bedreigd worden, kunnen ze een inktwolk loslaten, die het water verduistert en hen in staat stelt om weg te glijden van roofdieren.
Veel rifvissen, wier felle kleuren de aandacht van roofdieren kunnen trekken, hebben manieren ontwikkeld om hun flamboyante uiterlijk te compenseren. De clownvis is immuun voor de stekelarme tentakels van de anemoon, waarin het veilig leeft van potentiële roofdieren die geen steek riskeren om ze te vangen. Murenen kronkelen hun langgerekte lichamen in gaten in het rif, waar ze zich verbergen voor roofdieren. Wanneer ze 's nachts tevoorschijn komen om te eten, helpt hun donker gepatroneerde huid hen op te gaan in de schaduwen, wat hen beschermt tegen vijanden.
De komeetvis is afhankelijk van mimetiek voor bescherming: het blootstelt alleen zijn staart, die eruitziet als de kop van een murene, uit zijn schuilplaats in het rif.
Veel vormen van zeeleven gebruiken toxines en andere methoden om roofdieren af te weren. De kogelvis is een onaaglijk hapje: het is giftig als het wordt gegeten, maar voor extra bescherming kan dit kleine visje zichzelf opblazen tot een bal, waardoor zijn stekels omhoog gaan. Elke roofdier dat erop blijft eten, zal moeite hebben het door te slikken en een pijnlijke dood sterven voor zijn moeite.
Kwalleën zijn berucht om hun stekelende tentakels, die niet alleen hun voedsel verlammen maar ook bescherming bieden tegen roofdieren. Sommige kwal, zoals de munt-grote irukandji van Australië, zijn zo giftig dat ze een mens kunnen doden. Hun steken veroorzaken ondraaglijke pijn die dagen aanhoudt. Veel andere kwal veroorzaken ernstige allergische reacties, intense pijn en soms de dood.
Sommige zeedieren die toxines voor verdedigingsdoeleinden gebruiken, zijn zo giftig dat ze ernstige allergische reacties en soms de dood kunnen veroorzaken bij alles wat ze aanraken. Dit omvat schorpioenvissen, leeuwenvissen en steenvissen; de blauwgeringde octopus; de kegelslak; en alle zeeslangen behalve de zeekrait.
Andere zee-inwoners die pijnlijke verwondingen kunnen toebrengen, maar over het algemeen geen dood veroorzaken, omvatten de doornenkroonzeester, die wordt beschouwd als de enige giftige zeester; zee-egels; zeekomkommers (die vissen zijn ondanks hun naam naar een plant); de stekelrog, die een pijnlijke steek kan toebrengen met een stekel op zijn staart; sommige soorten koraal en anemonen; de stekelzoutwatervis, die giftige stekels rond zijn mond heeft; en de elektrische paling, die bliksemschichten tot 550 volt kan genereren, volgens de Encyclopedia of Animals.
De meeste van deze dieren gebruiken ook hun vaardigheden om prooien te vangen.
Oesters, mosselen, schelpen en andere tweekleppige schelpdieren hebben een veilige haven die hen beschermt. Andere weekdieren, inclusief slakken en schelpen, hebben een enkele schelp met een spiraalvormig interieur. Deze schelpen worden soms verlaten en vervolgens overgenomen door heremietkrabben die bescherming zoeken. Krabben en kreeften bezitten een hard exoskelet, evenals formidabele scharen om vijanden af te weren. Koevis en kistvis zijn bedekt met een beschermend pantser dat hen helpt roofdieren af te weren.