Huisdieren
Huisdieren
Stinkdieren zijn zoogdieren die het best bekend zijn om de sterke en vreselijke geur die ze spuiten. Ze komen voornamelijk voor in Noord-, Centraal- en Zuid-Amerika, maar twee van de elf soorten stinkdieren worden gevonden in Indonesië en de Filipijnen. Ze komen in veel verschillende kleuren van wit tot zwart, inclusief schaduwen van grijs en bruin en hun vacht heeft verschillende patronen die elk stinkdier uniek maken. Stinkdieren kunnen hun geurklieren laten verwijderen, wat het gemakkelijker maakt om ze te domesticeren en als huisdier te houden.
Stinkdieren hebben het meest voorkomend zwart-witte vacht, maar veel stinkdieren worden ook gevonden in bruin, grijs, crème en soms zelfs wit. Ze worden allemaal geboren met een patroon van strepen, soms met één of twee, of een gevlekt mengsel van gebroken strepen en vlekken. Meestal lopen ze langs de rug van het stinkdier, maar gestreepte patronen worden ook soms gevonden op de poten, snuit en kop. Ze variëren in grootte van 15 tot 37 inch en wegen meestal ergens tussen 1 pond, in het geval van gevlekte stinkdieren, en 18 pond, wat betreft varkensneus stinkdieren. Het lichaam van een stinkdier is lang en ze hebben korte poten met klauwen.
Er zijn elf verschillende soorten stinkdieren, en ze worden geclassificeerd in verschillende wetenschappelijke geslachten. Het geslacht Conepatus bestaat uit de varkensneus stinkdieren en heeft de meeste soorten stinkdier, vijf. Ze zijn de Amerikaanse, Westelijke, Gestreepte, Molina's en Humboldt's varkensneus stinkdieren. Het geslacht Mephitis bevat de gestreepte stinkdier en de kapstinkdier. Er zijn twee typen gevlekte stinkdieren, Oostelijke en Westelijke, die deel uitmaken van het geslacht Spilgale. Ten slotte is er het geslacht Mydaus, dat de Palawan en Javaanse stinkstinkdieren omvat.
Negen van de elf soorten stinkdieren worden gevonden in Amerika, variërend van Canada tot Zuid-Amerika en overal daartussenin. Gewone stinkdieren bewonen de landen dichtst bij waterwegen waar vegetatie en voedsel overvloedig is. Berghellingen en kloven zijn ook thuis voor stinkdierpopulaties. De twee soorten stinkstinkdieren worden niet gevonden in Noord-Amerika, maar in plaats daarvan in Indonesië en de Filipijnen. Ze kunnen vaak worden gevonden in de graslanden van deze landen.
Stinkdieren hebben een onderscheidend kenmerk dat zowel bekend als gevreesd is in het dierenrijk. Het is het paar klieren gelegen aan weerszijden van de anus van het stinkdier dat een mengsel van zwavelhoudende chemicaliën bevat. Een stinkdier kan deze oplossing tot 7 tot 15 voet spuiten wanneer hij zich bedreigd voelt. Het mengsel heeft de geur van rotte eieren of verbrand rubber en kan tot een mijl afstand bovenwind worden waargenomen. Vanwege het extra prikken dat het mengsel veroorzaakt en de tijdelijke blindheid bij sommige dieren, heeft het stinkdier weinig natuurlijke vijanden die er actief op jagen.
In de wild hebben stinkdieren weinig natuurlijke vijanden, en ze zaaien angst zelfs in dieren zoals vossen, wilde honden, en soms zelfs beren vanwege hun krachtige stinkklieren. Ze zijn een van de enige natuurlijke vijanden van honingbijen, wat helpt om die soort in toom te houden.
Stinkdieren zijn ook significant vanwege hun aantrekkingskracht als huisdier, teruggaande naar de tijd dat de eerste Spaanse kolonisten naar Amerika kwamen. Deze mannen zagen dat de inheemse Amerikaanse bevolking stinkdieren als huisdier hield en waarschijnlijk ook als bewakingsdier. Pelgrims in het noordoosten hielden ook stinkdieren als huisdier. Vandaag de dag worden stinkdieren regelmatig als huisdier gehouden omdat het gemakkelijk is om de geurklieren te laten verwijderen. De procedure om dit te doen is pijnloos. In het VK is het legaal om ze te bezitten, hoewel de VS regels heeft ingesteld en het niet in elke staat legaal is.