De dingo is een verwilderde hond die op het vasteland van Australië voorkomt. Aangenomen wordt dat ze zijn ontstaan in Zuidoost-Azië, dingo's werden door ontdekkingsreizigers rond 3.000 jaar geleden naar Australië gebracht. In tegenstelling tot de gedomesticeerde hond blaft de dingo niet, hoewel hij wel huilt. De dingo heeft zich goed aangepast aan het leven in een harde omgeving en is een succesvolle maar stille roofdier, hoewel hij ook bekend staat om planten en fruit te eten bij het foerageren.
Ogen
- De dingo kan kleur zien, hoewel niet in dezelfde mate als het menselijke oog. Voor de dingo stelt het vermogen om lichte bewegingen op te merken de detectie van prooi in staat die vaak gecamoufleerd is en daarom moeilijk op te merken. De dingo kan in het donker zien, wat hem ook een voordeel geeft bij de jacht.
Oren
- Volgens Save Fraser Island Dingos is het gehoor van een dingo 20 keer beter dan dat van een mens. Dit stelt de dingo in staat om op komend gevaar te luisteren. De dingo is ook in staat om zijn oren 180 graden te draaien dankzij de 15 spieren die elk oor ondersteunen. Dit stelt de dingo in staat om de richting en afstand van het geluid binnen zes-honderdste seconde te ontcijferen. Het gehoor van de dingo is ook van vitaal belang voor de communicatie met andere dingo's, omdat het het dier in staat stelt om huilen op een afstand van 25 kilometer op te pikken.
Kaken
- De kaak van de dingo is een van de fysieke details die hem onderscheidt van de gedomesticeerde hond. In tegenstelling tot zijn gedomesticeerde verwanten kan de dingo zijn kaak ontwrichten om prooi vast te grijpen. Dit stelt het dier in staat om een efficiënte jager te zijn. Volgens National Geographic is de dingo een opportunistische jager en zal hij zijn prooi stilst besluipen voordat hij een slag maakt, waarbij hij het dier in zijn sterke kaken grijpt, vaak voordat het de tijd heeft om te vluchten.
Vacht
- De dingo heeft zich aangepast aan een reeks verschillende klimaten en habitats in heel Australië door het ontwikkelen van een geschikte vacht. Dingo's die in een tropisch klimaat leven, zijn te zien met een enkele vacht die kort is van lengte, terwijl dingo's die in bergachtige gebieden leven een dubbele vacht hebben ontwikkeld die langer is van lengte. Volgens Dog and Kennel Magazine werd deze aanpassing als wenselijk gezien door veehouders die werkhonden wilden die de hoge temperaturen konden verdragen. Vanwege dit begonnen veehouders met het fokken van dingo's met werkhonden om hybriden te creëren. De Australische veehoeder is een afstammeling van deze hybriden.
