Huisdieren
Huisdieren
In tegenstelling tot de kakkerlakken die veel huizen teisteren, is de Madagaskar kakkerlak geen ongedierte. Madagaskar kakkerlakken blijven in hun bosleefgebied, waar ze door gevallen bladeren en verrotte stukken hout snuffelen. Hun anatomie lijkt op die van de meeste insecten, maar ze zijn groter dan andere kakkerlakken en bezitten bepaalde kenmerken die hun een individueel karakter geven.
De Madagaskar kakkerlak heeft geen intern skelet. Een beschermende bedekking omhult zijn interne organen en geeft zijn lichaam een starre vorm. Deze externe bedekking wordt een exoskelet genoemd. Een kakkerlak heeft dit exoskelet zodra hij uit zijn ei komt. De jong, nimf genoemd, moet zijn exoskelet vervellen en een nieuw kweken verschillende keren tot hij volwassen is. De volwassene vervelt niet, maar houdt zijn exoskelet tot hij sterft.
De Madagaskar kakkerlak heeft drie basis lichaamsdelen: een kop, een middelste gedeelte (genaamd de borst) en het abdomen.
De kop van de Madagaskar kakkerlak heeft samengestelde ogen, een paar antennes en kauwende monddelen genaamd mandibelen. De antennes van mannetjes en vrouwtjes verschillen van elkaar. De antennes van het mannetje zijn 'bosser', volgens de Entomology Department van de University of Nebraska-Lincoln.
Het middelste gedeelte, of de borst, van de Madagaskar kakkerlak onderverdeelt in drie secties: het prothorax aan de voorkant, het mesothorax in het midden en het metathorax aan de achterkant. Sterke platen genaamd notae, pleura en sternum geven sterkte aan de borst. Notae zijn de platen die de rug van de borst bedekken. Pleura zijn de platen die de zijkant van de borst bedekken. Sternum zijn de platen die de borst van de borst bedekken, volgens de Department of Entomology van de University of Minnesota.
Een Madagaskar kakkerlak bezit zes poten maar geen vleugels, volgens National Geographic. Het mannetje van de Madagaskar kakkerlak heeft structuren die lijken op hoorns op het deel van de borst direct achter de kop. Ze worden pronotale hoorns genoemd omdat ze op het pronotum liggen, het deel van de borst net voor de platen genaamd notae. Mannetjes gebruiken deze hoorns om te vechten met een rivaal wanneer ze beide met hetzelfde vrouwtje willen paren. Vrouwtjes hebben kleine bobbels op het pronotum in plaats van hoorns, volgens Debbie Clark en Donna Shanklin, entomologen aan de University of Kentucky College of Agriculture.
Het terminale gedeelte, of het abdomen, bevat de voortplantingsorganen van de Madagaskar kakkerlak. Vrouwtjes scheiden chemicaliën uit het abdomen af om een mannetje aan te trekken. De vrouwtjes houden eieren in hun abdomen tot de nimfen uitkomen. Zowel mannetjes als vrouwtjes van de Madagaskar kakkerlak hebben kleine ademhalingsporiën genaamd spiraakjes langs de zijkanten van het abdomen. Deze spiraakjes leiden naar buizen genaamd trachea die de binnengekomen zuurstof naar de organen in het lichaam verspreiden. De Madagaskar kakkerlak kan een sissend geluid produceren door krachtig lucht uit te stoten door deze spiraakjes. De mannetjes sissen wanneer ze vechten om een paartje of wanneer ze een vrouwtje versieren. Zowel mannetjes als vrouwtjes sissen wanneer ze worden verstoord of geschrokken, volgens Debbie Clark en Donna Shanklin, entomologen van de University of Kentucky College of Agriculture.