Huisdieren
Huisdieren
Net als mensen gebruiken wolven geluiden en gebaren om te communiceren. Houding, gezichtsuitdrukkingen, geur en verbale signalen zijn methoden die wolven gebruiken om met andere wolven te praten. Wolven communiceren dominantie en ondergeschiktheid. Ze creëren territoriale grenzen. Ze geven andere wolven hun locatie door. Een wolf drukt zijn geluk, woede en speelsheid uit door fysieke actie.
Wolven gebruiken houding om boodschappen van dominantie, onderdanigheid en speelsheid over te brengen. Een boze wolf steekt zijn oren rechtop en toont zijn tanden. Een wolf rolt op zijn rug om zich te onderwerpen aan een andere wolf. Dominante wolven houden hun hoofd hoog en hebben een gedeeltelijk opgerichte staart. Ze staren naar andere wolven zonder weg te kijken. De dominante wolf in een roedel is duidelijk aan zijn acties ten opzichte van andere leden van de roedel. Hij kan ze van de zijkant raken, zijn lichaam tegen hen slaan of tegen hen grommen. Wolven geven elkaar ook tekenen voor speeltijd. Een wolf die wil spelen, hurkt naar beneden en kwispelt met zijn staart terwijl hij lijkt te glimlachen, net zoals gedomesticeerde hondachtigen dat doen.
Wolven hebben naar schatting 280 miljoen reukreceptoren, de neuronen in de neus die verantwoordelijk zijn voor reuk, merkt het boek "Wolves: Behavior, Ecology and Conservation" op. Een wolf gebruikt haar superieure reukvermogen om te communiceren met andere wolven en geuren tot 2,4 kilometer afstand op te merken, volgens Boreal Forest Library. Ze is in staat om roedelgenoten te lokaliseren, indringers op te sporen en voedsel te vinden via geur. Wolven gebruiken geur om territorium met andere wolven te communiceren. Ze markeren hun ruimtes met feces en urine, zodat andere wolven de geur opmerken en weten dat ze claimend territorium betreden.
Wolven huilen, grommen, piepen, kwijnen en blaffen om te communiceren. Wanneer een wolf de roedel op gevaar wil attenderen of een ander dier uitdaagt, blaft hij. Een wolf die om dominantie vecht, gromt. Moeders roepen hun welpen met piepende geluiden of kalmeren ze met kwijnende geluiden. Huilen wordt om verschillende redenen gebruikt, waaronder het doorgeven van locatie aan andere wolven, het aantrekken van partners, het opwekken van roedelopwinding voor jachten, reageren op indringers en hergroeperen. Aan het begin van een groepsgehuil blaft een wolf een paar keer en huilt dan met een lage toon. Naarmate andere wolven aansluiten, wordt het gehuil luider.
Wolven gebruiken hun mond, ogen en neuzen om te communiceren. Een gelukkige wolf opent haar mond, laat haar tong hangen en houdt haar oren naar voren. Als ze een ander dier probeert te bedreigen, rimpelt ze haar neus, toont ze haar tanden en trekt ze haar lippen naar voren. Een angstige of bedreigde wolf houdt haar mond gesloten en lippen naar achteren getrokken. Een alfan wolf maakt andere wolven angstig met een vaste blik, vergelijkbaar met een grijns.