Huisdieren
Huisdieren
Poedels zijn gevoelig voor een aantal verschillende neurologische aandoeningen die hun stemming, gedrag en motorische vaardigheden beïnvloeden. Sommige van deze aandoeningen zijn relatief onschadelijk en worden met medicatie onder controle gehouden, maar andere veroorzaken degeneratie van de hersenen en zijn uiteindelijk dodelijk. Een dierenarts kan de aandoening diagnosticeren en behandelingsadvies geven.
White shaker syndroom is een mysterieuze neurologische aandoening die voornamelijk kleine honden met een witte vacht treft. Miniature en toy witte poodles worden vaak door deze kwaal getroffen, maar de Maltese, Bichon Frise en West Highland white terrier rassen worden ook vaak getroffen. Volgens Pet Place ontwikkelen honden met deze aandoening constante trillingen wanneer ze tussen de 1 en 6 jaar oud zijn. Het beven versterkt als de hond gestrest of overprikkeld is. Het schudden kan tijdens deze perioden zo ernstig zijn dat de hond moeite heeft om zich van plaats te verplaatsen. Er is geen specifieke test om white shaker syndroom te identificeren. De meeste dierenartsen sluiten alle andere symptomen voor de trillingen uit voordat ze een hond identificeren als positief deze aandoening te hebben. White shaker syndroom wordt behandeld met glucocorticoïde medicatie.
Cerebellaire abiotrofie is een neurologische aandoening veroorzaakt door achteruitgang van de hersencellen die motorische vaardigheden en coördinatie beheersen. Deze ziekte wordt vaak gezien bij miniature poedel puppy's tussen de leeftijd van 4 en 12 weken oud. Poedels neigen ertoe een bepaald type van de aandoening te ontwikkelen genaamd cerebellaire en extrapyramidale nucleaire abiotrofie, waarin cellen in andere delen van de hersenen ook achteruitgaan. Volgens de Canine Inherited Disorders Database hebben puppy's met deze aandoening een stijve gang of lijken ze niet te weten waar hun voeten in de ruimte zijn. Ze hebben ook problemen met hun balans en gedragen zich soms verward of gedesoriënteerd. De symptomen verlopen snel binnen weken of maanden na het ontstaan. De ziekte is degeneratief en uiteindelijk dodelijk, en de website geeft aan dat veel huisdierbezitters ervoor kiezen om hun honden te laten inslapen voordat de symptomen te ernstig worden.
De Poodle Club of America geeft aan dat idiopathische epilepsie een erfelijke aanvalsaandoening is. Het wordt idiopathisch genoemd omdat er geen andere redenen zijn voor de aanvallen, zoals hoofdletsel, tumoren of vergiftiging. Marion Mitchell, schrijver voor de Canine Epilepsy website, legt uit dat aanvallen optreden wanneer zenuwsignalen van de hersen misvuren. Zij claimt dat ze het symptoom zijn van een neurologisch malfunction. Petit mal aanvallen zijn nauwelijks waarneembaar, maar grand mal aanvallen zijn angstaanjagend.
Een hond doorloopt verschillende stadia tijdens een grand mal aanval. Het eerste wordt prodromen genoemd. Het zal zich buiten de kijf gedragen of onkarakteristiek gedrag vertonen. De aurale fase volgt. De hond wordt zenuwachtig, jankend of aanhankelijk. De daadwerkelijke aanval volgt de aurale fase. Dit deel wordt de ictus genoemd. De hond valt op de vloer en gaat een periode van convulsies in die doorgaans ongeveer 45 seconden duren. Ten slotte laat de post-ictale fase het dier zich zenuwachtig, buiten de kijf en hongerig voelen. Honden met epilepsie worden behandeld met fenobarbital om de aanvallen te controleren.