Huisdieren
Huisdieren
Bij honden en andere gewervelden, zenuwcellen – neuronen genaamd – verzenden signalen die het in staat stellen de hersenen de functies van het lichaam te reguleren. Wanneer een ziekteproces het vermogen van de neuronen om dat te doen verstoort, functioneert het centrale zenuwstelsel, dat bestaat uit de hersenen en het ruggenmerg, niet goed, wat mogelijk een breed scala aan stoornissen veroorzaakt. Sommige komen vaker voor bij bepaalde rassen en bloedlijnen, wat genetische en erfelijke verbanden suggereert. Als je vermoedt dat je huisdier een neurologisch probleem heeft, bezoek dan onmiddellijk je dierenarts.
Specifieke aandoeningen hebben hun eigen sets van symptomen, maar volgens het Veterinary Neurological Center of Phoenix, zijn verwarring, verlies van spiercontrole en abnormale bewegingspatronen allemaal typische tekenen van neurologische stoornissen bij honden. Als een hond opeens vreemd gaat lopen, een been sleept, zijn evenwicht verliest, trilt of schudt, kunnen de normale communicatiekanalen tussen zijn hersenen en lichaam verstoord zijn. Als een hond tegen dingen aanloopt, kan zijn zicht beïnvloed zijn. Instorten en het bewustzijn verliezen, aanvallen en onvrijwillig verlies van darm- en blaascontrole zijn verdere waarschuwingstekens. Moeilijkheden met slikken en kauwen, spierspasmen in de kaak en zonder duidelijke reden uit pijn schreeuwen kunnen ook duiden op neurologische beperking.
Wobbler syndroom, dat ertoe leidt dat honden met een onzeker of 'wobbly' looppatroon lopen, komt het meest voor bij grote en reuzen hondenrassen, vooral Deense doggen en Dobermanns, zegt de veterinaire neuroloog Ronaldo da Costa van de Ohio State University. Pijnlijke ruggenmergcompressie in de nekregio beïnvloedt het vermogen van de hond om te lopen en te staan; onbehandeld kan dit leiden tot verlamming van alle vier de poten. In een vroeg stadium kunnen getroffen honden uitglijden op gladde oppervlakken of alleen onzeker lijken wanneer ze langzaam lopen. In meer gevorderde stadia kunnen hun poten bezwijken en kunnen ze moeite hebben om weer op hun poten te komen. Behandeling kan ontstekingsremmende medicijnen en beperkte fysieke activiteit omvatten, maar chirurgie kan Wobbler syndroom in ongeveer 80 procent van de gevallen verbeteren of stabiliseren, zegt da Costa.
Aanvallen kunnen worden veroorzaakt door een aantal aandoeningen, waaronder hersenontsteking en tumoren, hoofdletsel en beroertes, maar de oorzaak van epilepsie, een chronische aanvalstoornis, is idiopathisch of onbekend. Deze neurologische stoornis wordt gekenmerkt door episodische convulsies die tussen de 30 en 90 seconden duren en alarmerend kunnen zijn om te getuigen. Meestal stort een getroffen hond in elkaar, zijn lichaam verstijft, hij kwijlt overvloedig, peddelt met alle vier de poten, vocaliseert en kan urineren en defeceren. Leeftijd van begin kan zo jong zijn als 6 maanden of zo oud als 6 jaar. Sommige rassen zijn gevoeliger dan anderen, waaronder border collies, Shetland sheepdogs, Australische en Duitse herders, beagles, golden en Labrador retrievers. Dierenartsen behandelen idiopathische epilepsie met anticonvulsiva, die getroffen honden de rest van hun leven moeten innemen.
Canine cognitieve dysfunctie, ook wel 'honden dementie' genoemd, komt sterk overeen met de ziekte van Alzheimer bij mensen. Bij beide soorten wordt een ophoping van proteïneafzettingen in de hersenen beschouwd als een belangrijke bijdragefactor. 'Niet alle honden ontwikkelen tekenen van cognitieve dysfunctie, net zoals niet alle mensen seniel worden,' zegt veterinaire gedragstherapeut Gary Landsberg. Voor honden die dat wel doen, kunnen symptomen zoals desoriëntatie, angst, agitatie, slaap- en activiteitsveranderingen al op 6-jarige leeftijd of pas op 11-jarige leeftijd beginnen. Medicijnen en voedingswijzigingen lijken bij sommige honden te helpen om symptomen te verlichten, maar niet bij anderen. Het vasthouden aan regelmatige routines voor voeding en wandelen, en het opruimen van de omgeving om het aantal obstakels te verminderen waarlangs een verward hond zijn weg moet vinden, behoren tot Landsbergs aanbevelingen voor thuiszorg.