Huisdieren
Huisdieren
Teckels zijn bekend om hun lange, slanke lichamen en korte poten. Dit maakt hen vatbaar voor de erfelijke, neurologische ziekte caniene intervertebrale schijfziekte of degeneratieve schijfziekte. Dit kan ernstige neurologische aandoeningen veroorzaken als het niet goed wordt behandeld.
Teckels werden voor het eerst in de 1600s in Duitsland gefokt. Ze werden gefokt om verlengde lichamen te hebben zodat ze gebruikt konden worden bij de jacht. Hun lange lichamen en korte poten maakten ze ideaal om in een dasburcht te graven en het eruit te jagen. Deze fokkerij heeft hen vatbaar gemaakt voor degeneratieve schijfziekte.
Teckels behoren tot een groep honden die de chondrodystrofische rassen worden genoemd. Bij deze rassen degenereren de schijven tussen de wervels voortijdig. Tekenen van verslechtering in de schijven verschijnen meestal op 4 tot 6 jaar oud. Dit kan leiden tot scheuren in de schijf, wat ertoe kan leiden dat deze barst. De gebarsten schijf kan schade toebrengen aan het ruggenmerg en neurologische symptomen veroorzaken, zoals onvermogen te lopen, gebrek aan coördinatie en zelfs volledige verlamming.
Er zijn twee typen intervertebrale schijfziekte. Bij type 1 schijfziekte treedt snelle barsting van intervertebrale schijven op in het ruggenmerg, wat ernstige zwelling en degeneratie van neuronen veroorzaakt. Het tweede type, type 2 schijfziekte, is geleidelijk en er wordt gedurende de tijd druk uitgeoefend op het ruggenmerg. Dit leidt tot langzame degeneratie van neuronen en geleidelijk verlies van neurologische functie. Helaas zijn de chondrodystrofische rassen, inclusief teckels, vatbaar voor type 1 intervertebrale schijfziekte.
De ernst van de schijfziekte zal de mate van de symptomen bepalen. Vroege tekenen van intervertebrale schijfziekte kunnen pijn bij lopen of bewegen omvatten. De teckel weigert mogelijk te lopen of te springen. Het kan rillen of huilen van pijn wanneer het wordt bewogen. Naarmate de ziekte vordert, zullen neurologische symptomen optreden en kan het coördinatie verliezen, gaan wankelen tijdens het lopen of de achterbenen slepen. Uiteindelijk kan volledig verlies van de achterpoten optreden. Het kan het vermogen om te plassen en zijn darmen te bewegen verliezen.
Behandeling voor intervertebrale schijfziekte is rust en gebrek aan beweging. Dit kan worden gedaan met het gebruik van kalmerende middelen of tranquilizer. Ontstekingsremmende middelen en pijnstillende medicatie kunnen worden voorgeschreven. Als dit niet helpt om de druk op het ruggenmerg te verlichten, is chirurgie noodzakelijk. Het moet snel na de schijfbarst plaatsvinden om zenuwschade te minimaliseren. De gebarsten schijf wordt uit het spiegelkanaal verwijderd. Dit voorkomt verdere schade aan het ruggenmerg, maar kan schade die al is opgetreden niet genezen.