Huisdieren
Huisdieren
Wanneer een reu puppy geboren wordt, zitten zijn teelballen verborgen in zijn buik. Naarmate hij groeit, dalen de teelballen af naar de scrotumzak. In zeldzame gevallen dalen een of beide teelballen van de hond niet af binnen de voorgeschreven leeftijdsgrens van 8 tot 12 weken. De medische term voor niet-dalende teelballen bij honden is cryptorchidie, een stoornis die kan leiden tot verdere gezondheidscomplicaties.
Testiculaire torsie is een aandoening gekenmerkt door het draaien van een teelbal aan het uiteinde van zijn bloedvoorziening en zaadstrengen. De teelbal verliest zuurstof en bloed en zwelt op, waardoor melkzuur en koolstofdioxide zich ophopen, een proces beschreven in "The Clinical Textbook for Veterinary Technicians". Deze pijnlijke aandoening kan voorkomen bij honden met normale teelballen, maar komt aanzienlijk vaker voor bij cryptorchide honden, zoals opgemerkt in "Clinical Endocrinology of Dogs and Cats". Dit komt omdat dalende teelballen stevig op hun plaats worden gehouden door de scrotumzak, terwijl cryptorchide teelballen een grotere bewegingsruimte hebben in het lichaam. De symptomen van testiculaire torsie bij een cryptorchide hond omvatten buikpijn, weigering te eten, sufheid, hijgen, heen en weer lopen, braken en huilen bij aanraking. Als ze onbehandeld blijven, zal de teelbal rotten en afsterven, wat ernstige ontsteking van de buik, vochtretentie, braken en shock veroorzaakt. Behandeling omvat het verwijderen van de teelbal en het toedienen van pijnstilling en ondersteunende zorg aan de hond.
Honden met niet-dalende teelballen hebben een 13 procent hoger risico op het ontwikkelen van testiculaire kanker dan hun normale tegenhangers, die al een 10 procent risico hebben op het ontwikkelen van de ziekte als de teelballen intact worden gelaten, zoals opgemerkt in "Arthur's Veterinary Reproduction and Obstetrics". Steroli-celtumoren, seminoom en Leydig-celtumoren zijn de drie meest voorkomende vormen van kankerachtige groeien die worden gevonden bij cryptorchide honden volgens "Cancer in Dogs and Cats: Medical and Surgical Management". Steroli-celtumoren treden op wanneer de cellen die spermatozoa helpen rijpen muteren en repliceren. Seminoom zijn kankerachtige groeien afkomstig van gemuteerde cellen die zaadcellen produceren. Leydig-celtumoren treden op wanneer de cellen die testosteron reguleren en produceren muteren en repliceren. Steroli-celtumoren en seminoom kunnen beide de grootte van een basketball bereiken als ze onbehandeld blijven, zoals opgemerkt in "The Clinical Textbook for Veterinary Technicians". Beide tumoren hebben ook een hoge kans om zich naar andere organen te verspreiden, of te metastaseren. Leydig-celtumoren zijn doorgaans goedaardig en metastaseren zelden. Zichtbare tumorgroei, buikpijn en bloedingen, orgaanfunctiestoornis, infectie, shock, gewichtsverlies en de dood zijn symptomen die worden gezien bij honden die kanker ontwikkelen in niet-dalende teelballen. Castratie en ondersteunende zorg zijn de aanbevolen behandelingsopties voor deze honden.
Steroli-celtumoren creëren oestrogeen, een hormoon dat doorgaans in lage hoeveelheden bij mannen wordt aangetroffen. De overmatige productie van oestrogeen kan ervoor zorgen dat een hond met een niet-dalende teelbal meer vrouwelijk handelt en eruitziet. De klierklieren van de hond worden groter en de huid en vacht van de hond kunnen donkerder worden. Haaruitval treedt op over het lichaam van de hond. Honden met te veel oestrogeen als gevolg van een niet-dalende teelbal verliezen hun libido en kunnen hun gedrag veranderen bij het urineren, hurkend in plaats van hun poten te tillen. Oestrogeentoxiciteit is mogelijk bij cryptorchide honden, wat leidt tot prostaatproblemen, bloedarmoede en beenmerghypoplasie, waar beenmergcellen sterven en onvermogend zijn om rode en witte bloedcellen te produceren. "Arthur's Veterinary Reproduction and Obstetrics" beveelt castratie en ondersteunende oncologische zorg aan.
Honden met niet-dalende teelballen kunnen meer testosteron produceren dan hun normale tegenhangers, vooral als ze Leydig-celtumoren ontwikkelen. Honden met te veel testosteron ervaren een verhoogd libido en een toename van agressie en roofgedrag volgens "The Clinical Textbook for Veterinary Technicians". Dit leidt tot prostaatproblemen, perianale tumoren en seksuele disfunctie. Castratie en ondersteunende zorg worden aanbevolen voor cryptorchide honden met te veel testosteron.