Huisdieren
Huisdieren
Terwijl elke hond kan lijden aan intervertebrale schijfaandoening (IVDD), zijn kleinere rassen en rassen met langere ruggen bijzonder vatbaar. Schijfdegeneratie gebeurt doorgaans geleidelijk gedurende het leven van een hond, hoewel de onset van symptomen meestal plotseling is. Uw hond heeft onmiddellijke dierenartsbehandeling nodig als hij enige symptomen van IVDD vertoont. Behandeling kan variëren van het toedienen van medicatie tot chirurgische interventie, en prognoses variëren afhankelijk van de omvang van schijfschade.
De wervelkolom van uw hond bestaat uit een reeks wervels gescheiden door schijven. Schijven bieden demping van de bijkomende impacten van rennen en springen. Hun buitenkant bestaat uit een mesh van vezelig weefsel, en hun binnenkant is gevuld met een gelatineuze mengsel van vloeistof en kraakbeen. Het ruggenmerg rust boven de schijven, gedraaid door de wervels.
IVDD treft het vaakst honden tussen de drie en zeven jaar oud. Kleine honden gefokt voor dwerggroei, zoals de Pekinees, Lhasa Apso en Cocker spaniel, zijn bijzonder vatbaar voor ruggenproblemen en zijn geneigd om op een jongere leeftijd IVDD te lijden dan grotere rassen. Obesitas is ook een factor in IVDD, aangezien het extra gewicht van de hond stress toevoegt aan het middelpunt van de wervelkolom, de locatie waar schijfschade het meest voorkomt.
Wanneer een schijf herniaert, puilt de inhoud van de schijf naar buiten en oefent het druk uit op het ruggenmerg, waardoor de overdracht van zenuwimpulsen langs de wervelkolom wordt beperkt of geblokkeerd, terwijl een gescheurde schijf zijn inhoud in het ruggenmergkanal lekt. Hoewel een enkel trauma kan leiden tot een hernia of gescheurde schijf, treedt schijfdegeneratie meestal langzaam op, het resultaat van jaren van cumulatieve voorpootimpacten van springen en spelen.
Het meest prominente IVDD-symptoom is extreme pijn. Een letsel aan de middenrug zal ervoor zorgen dat uw hond zijn rug boogt, terwijl een schijfletsel in zijn nek hem tegenhoudt om zijn hoofd te bewegen, zelfs om te eten of te drinken. Schade aan lagere schijven kan leiden tot gedeelde tot volledige verlamming. Uw hond zal onhandig bewegen en bijzondere moeite hebben met het beklimmen van trappen. Gedeelde tot volledige incontinentie kan optreden na schijftrauma.
Milde IVDD-symptomen worden doorgaans behandeld met medicatie. Uw hond krijgt een ontstekingsremmend steroïde zoals prednison voorgeschreven en kan ook pijnstillers krijgen. Chirurgische interventie wordt uitgevoerd wanneer de symptomen bijzonder ernstig zijn. Een betrouwbare prognose kan meestal niet worden gegeven totdat uw hond enkele weken hersteltijd heeft gehad, hoewel het vooruitzicht voor honden die pijn in hun ledematen kunnen voelen, veel beter is dan voor honden die gevoel verliezen.