Huisdieren
Huisdieren
De hondenontstekingshuidziekte genaamd mijt treedt op wanneer verschillende mijten van het geslacht Demodex de haarfollikels van een hond bewonen. Mijt wordt ook wel "demodectische mijt" genoemd. Sarkoptische mijt, ook wel hondsenschurft genoemd, wordt veroorzaakt door een andere mijt die de huid binnendringt. Beide aandoeningen worden gekenmerkt door haaruitval en ernstige jeuk. Demodectische mijt komt voornamelijk voor bij honden jonger dan vier maanden die nog geen volledig ontwikkeld immuunsysteem hebben.
Demodectische mijt kan gelokaliseerd zijn, met minder dan vijf plekken op het lichaam, of generaliseerd, waarbij het zich uitbreidt naar meer dan vijf plekken, grote plekken of het hele lichaam. Deze laesies worden gekenmerkt door haaruitval, rode of korstige huid en soms een vettige of vochtige uitstraling. Symptomen worden meestal eerst opgemerkt op de kop, veelvoorkomend rond de snuit en ogen.
Hondenschurft komt het vaakst voor op de delen van de hond met de minste haren; ernstige infecties kunnen zich verspreiden over het hele lichaam van de hond. Het is zichtbaar aan de ontstoken, rode pustels en korstige, gele huid. Het wordt vaak verward met een allergie en kan geïnfecteerde wonden veroorzaken als het onbehandeld blijft en heftig wordt gekrabd.
Omdat de mijten te klein zijn om zonder microscoop te zien, wordt er een huidschraap of biopsie uitgevoerd wanneer een hond wordt verdacht van mijt. De mijten die met demodectische mijt zijn geassocieerd, komen veelvuldig voor bij honden en mensen die er geen last van hebben; dus de identificatie van de mijten moet samengaan met laesies voor een diagnose. Hondsenschurft kan moeilijker te bepalen zijn. Veel geïnfecteerde honden worden gediagnosticeerd op basis van symptomen en geschiedenis, omdat slechts 20 procent van hen mijten zal vertonen bij een huidschraap. Een negatieve huidschraap is niet altijd betrouwbaar.
Dagelijkse crèmes en periodieke shampoos en baden zijn de manier om mijt te bestrijden. In sommige gevallen zullen de laesies vanzelf genezen naarmate het immuunsysteem van de hond verbetert. Bij gelokaliseerde mijt kan de behandeling zachter zijn, hoewel de laesies erger kunnen worden voordat ze beter worden. Een agressievere aanpak is nodig voor generaliseerde mijt, en de hond wordt gemiddeld vier tot 14 keer gebaad, om de twee weken. Harige honden moeten kort worden geknipt voor optimale huidcontact met de medicatie.
Net als bij mijt wordt hondsenschurft behandeld door de hond te klippen en elke twee weken te dopen. Omdat de mijten zich vaak verzamelen rond de ogen, neus en mond van de hond, moeten degenen die het bad toedienen dit voorzichtig doen. Honden die zeer oud, zeer jong of ziek zijn, kunnen bijzonder gevoelig zijn voor de chemicaliën en alternatief behandeld moeten worden.
Schurft kan ook worden behandeld en voorkomen met topische oplossingen, waarvan sommige ook vlooien, teken en hartworm bestrijden. De slaapplaats van de hond en alle honden die met hem in contact zijn gekomen, moeten ook minimaal vier weken worden behandeld. De mijten beschadigen de huid zodanig dat andere infecties gemakkelijk kunnen binnendringen, dus deze moeten ook worden behandeld.
Hoewel Demodex canis alleen honden infecteert, kan schurft van huisdier naar eigenaar verspreiden. Deze soort mijt gedijt op dieren maar overleeft slechts korte tijd op mensen. De menselijke variant van schurft gaat echter van mens op mens over en veroorzaakt een uitslag op verschillende plaatsen op het lichaam. Aangezien Demodex-mijten veelvuldig op het menselijk lichaam voorkomen, zijn ze onvermijdbaar, en de enige reden waarom ze uw hond hebben geïnfecteerd, was omdat zijn immuunsysteem was onderdrukt.