Huisdieren
Huisdieren
Er zijn drie hoofdtypen tumoren die in het tandvlees van een hond worden gevonden: fibromatous epulis, ossifying epulis en acanthomatous epulis, volgens dierenarts Daniel A. Degner. In tegenstelling tot tumoren in andere delen van de mond, zijn deze tandvleestumoren goedaardig, maar sommige kunnen transformeren naar maligne tumoren, schreef dierenarts Holly Nash. Epulides verspreiden zich niet naar andere delen van het lichaam, stelde Degner.
Hoewel de oorzaak van epulides onbekend is, zijn er factoren die bepaalde honden blootstellen aan risico. Boxers lopen meer kans om een epulis te ontwikkelen dan andere rassen. Leeftijd is ook een factor, met de meerderheid van de epiludes gevonden bij honden van 6 jaar en ouder, volgens de Merck Veterinary Manual.
Hoewel alle drie variëteiten van epulides het tandvlees van de hond beïnvloeden, heeft elk zijn eigen identificatiekenmerken. De fibromatous epulis en ossifying epulis zijn glad en roze en hebben geen rauwe oppervlakken. De acanthomatous epulis kan glad of geulcereerd zijn en beïnvloedt over het algemeen het onderste voorste tandvlees. Dit is het meest invasieve type epulis, omdat het ontstaat in het peesband dat de tandwortel in het kaakbeen vasthoudt. Een dierenarts kan de epulis diagnosticeren met een biopsie.
Naast de aanwezigheid van een tumor, verschijnen andere symptomen van epiludes naarmate de tumor groeit. Deze symptomen omvatten kwijlen, verlies van eetlust of moeite met eten, slechte adem, bloeding en ademhalingsmoeilijkheden. Naarmate de epulis groeit, duwt hij vaak de aangrenzende tanden terug, wat resulteert in verkeerde stand.
De gebruikelijke manier om een epulis te behandelen is door chirurgische verwijdering. Bij een fibromatous epulis is chirurgie meestal de enige benodigde behandeling. Een ossifying epulis kan het verwijderen van een deel van het onderliggende bot vereisen, evenals de tumor, en na verwijdering wordt de wond behandeld met cryochirurgie, met drie cycli van bevriezing. Een acanthomatous epulis vereist ook gedeeltelijke verwijdering van het bot, samen met de tumor, en straling wordt vaak gebruikt na de chirurgie.
Verwijdering geneest de meerderheid van de fibromatous epulis en ossifying epulis gevallen. Acanthomatous epulis, als een meer invasieve tumor, heeft een kans van 95 procent op genezing na verwijdering. Zelfs al gebruiken dierenartsen straling om kleine acanthomatous epulis te helpen genezen, kan het in zeldzame gevallen leiden tot het kankerachtig worden van de tumor, volgens Nash.