Huisdieren
Huisdieren
De zenuwen in een lichaam controleren bijna elke beweging die een dier of mens maakt. Een stoornis van de zenuwen kan veel problemen veroorzaken die behandelbaar zijn of niet. In sommige gevallen zal normale functie nooit terugkeren. Echter, het kan moeilijk zijn voor elke dierenarts om te voorspellen hoe snel of volledig de zenuwen zichzelf zullen herstellen.
Perifeer betekent aan de buitenkant, en neuro is de medische term voor zenuwen. Perifeer neuropathie betekent buiten het centrale zenuwstelsel, en deze zenuwen zijn vatbaarder voor letsel of schade door externe bronnen. Deze zenuwen zijn verspreid door het hele lichaam en controleren de beweging van het lichaam, het spijsverteringsstelsel en fysieke reacties op prikkels. Symptomen van perifeer neuropathie omvatten zwakte, spierafbraak, verlies van bewustzijn, ruimtelijke desoriëntatie, instabiliteit en talrijke anderen. Petmd.com stelt dat de oorzaken van perifeer neuropathie kunnen worden geërfd van een infectie, toxinen, medicijnen gebruikt voor kankerbehandeling, metabole of immuunstoornissen.
De meest voorkomende zenuwletsel bij honden en katten is radiale zenuwverlamming, volgens peteducation.com. Wanneer een dier lijdt aan deze verlamming, is het niet in staat om zijn voorpoten te gebruiken en sleept het doorgaans zijn voorpoot. De ernst van de symptomen die geassocieerd worden met radiale zenuwverlamming, hangt af van de ernst van het letsel. Dit type verlamming wordt doorgaans veroorzaakt door letsel aan het voorbeen van het dier, of overmatige stretching van het voorbeen. Andere symptomen kunnen het onvermogen om het voorbeen te strekken of zijn ledemaat van de elleboog te laten zakken, omvatten.
Het neuromusculaire systeem kan worden beïnvloed door ziekten zoals Cushing's ziekte, diabetes, Addison's ziekte, botulisme, tetanus en kanker. Deze ziekten kunnen elk van de zenuwstelsels beïnvloeden, wat leidt tot ontsteking van de zenuwen, volgens vetspecialists.co.uk. Een dier dat lijdt aan een neuromusculaire stoornis kan tekenen vertonen zoals het onvermogen om normaal te bewegen, te slikken of zijn eigen gewicht te dragen. In ernstige gevallen kan het dier volledig verlamd raken. Uitgebreid testen kan nodig zijn om de neuromusculaire stoornis te diagnosticeren, inclusief een bloedprofiel, tensilon test, zenuwbiopsie en ruggenprik.
Polyradiculopathie wordt vaak aangeduid als "coonhound verlamming" omdat het gebruikelijk is voor coon honden om het op te lopen van wasberen. Sommige honden kunnen ook polyradiculopathie ontwikkelen na het ontvangen van de vaccinatie tegen hondsdolheid. De vroege stadia van deze ziekte presenteren zich met snelle zwakte in de achterpoten over een periode van 24- tot 48 uur. De blaf kan ook veranderen, samen met slikproblemen en gezichtszenuwstoornissen. In sommige gevallen kan de hond ook ademhalingsondersteuning nodig hebben. Er is geen specifieke behandeling voor deze ziekte. Echter, corticosteroïden kunnen helpen om de hersteltijd te verkorten. Sommige dieren kunnen de symptomen opnieuw ervaren met meer ernst.
Axonotmesis is wanneer de zenuwvezels zijn gescheurd. Dit letsel treedt doorgaans op vanwege langdurige druk, knijpen of kneuzen. Herstel van dit type letsel kan enkele weken tot enkele maanden duren. Afhankelijk van het letsel, kan de zenuw opnieuw groeien en kan het dier volledig gebruik van zijn ledemaat herwinnen. Het dier kan vreemde sensaties ervaren wanneer de zenuwvezels weer aan elkaar groeien en kan leiden tot zelfverminking van het ledemaat, wat resulteert in een noodzakelijke amputatie, volgens peteducation.com.