Huisdieren
Huisdieren
Wratten kunnen voorkomen bij honden van alle leeftijden, maar zijn meer voorkomend bij oudere honden. Deze wratten kunnen eigenlijk talgkliertumoren zijn, die overal op het lichaam kunnen optreden. Ongeveer 98 procent van de talgkliertumoren is goedaardig, maar ze moeten mogelijk worden verwijderd, volgens Marvistavet.com.
Een talgkliertumor is een groei die lijkt op een virale wrat qua uiterlijk. Deze tumor kan overal op het lichaam verschijnen, in tegenstelling tot virale wratten die meestal op het gezicht van jonge honden verschijnen. Talgkliertumoren kunnen in grote aantallen verschijnen en zijn meer voorkomend bij oudere honden. Zowel reuen als teven kunnen talgkliertumoren ontwikkelen.
Ongeveer 50 procent van de talgkliergroei bij honden wordt niet beschouwd als tumoren, maar als een gebied van overmatige talgcelgroei, volgens Marvistavet.com. Deze worden nodulaire talgklierhyperplasie genoemd en zijn ronde laesies die eruitzien als bloemkool en kunnen bloeden. Nodulaire talgklierhyperplasie komt veel voor bij beagles, cocker spaniels, poedels, dackels en miniatuur schnauzers. Ongeveer 37 procent van de talgkliergroei wordt beschouwd als talgkliepiteeloom, dat veel lijkt op de groeien van nodulaire talgklierhyperplasie. Deze laesie treedt het meest op bij grotere hondenrassen, is zwart van kleur en verschijnt meestal op het hoofd en de oogleden van de hond. Talgklieradenoom zijn laesies die veel lijken op nodulaire talgklierhyperplasie en kunnen eigenlijk uit deze gebieden ontstaan. Ongeveer 2 procent van de talgkliertumoren zijn talgkliecarcinoom, die kwaadaardig zijn. Dit type tumor komt het meest voor bij cocker spaniels en is lokaal invasief, maar verspreidt zich meestal niet naar andere delen van het lichaam.
De behandeling voor talgkliecarcinoomtumoren is verwijdering van de tumor. Dit is meestal gemakkelijk te bereiken met een plaatselijke verdoving, wat wordt aanbevolen voor oudere honden om het risico op complicaties met anesthesie te vermijden. Talgkliertumoren die niet kwaadaardig zijn, hoeven mogelijk niet te worden verwijderd, tenzij ze storend zijn voor de hond.
Talgkliertumoren kunnen optreden en geen enkel ongemak veroorzaken bij de hond. Die wel symptomen veroorzaken, moeten mogelijk worden verwijderd. Deze symptomen kunnen onder meer zijn: tumoren die bloeden, tumoren die jeuken en tumoren die op een storende locatie zitten.
Hoewel de meeste talgkliertumoren geen behandeling vereisen, kan uw dierenarts de groei willen biopseren om zeker te weten dat het niet kwaadaardig is. Er zijn twee manieren om dit te doen. Ten eerste kan uw dierenarts een biopt van cellen van een verwijderde tumor nemen en deze onder een microscoop onderzoeken, volgens Petplace.com. Ten tweede kan uw dierenarts een naaldaspiratie uitvoeren door een dunne naald in de tumor te plaatsen en een monstercellen te extraheren voor microscopische evaluatie.