Huisdieren
Huisdieren
Lyme-ziekte, of borreliose, werd voor het eerst in 1985 bij honden herkend. De gewone hertteek is meestal de schuldige, die Borrelia burgdorferi bacteriën overdraagt met haar beet. De ziekte is moeilijk te diagnosticeren omdat er geen eenvoudige test is. Diagnose vereist samenwerking van hondeneigenaar en dierenarts om de blootstellingsgeschiedenis en bestaande symptomen van de hond te bepalen. Betrouwbare diagnose omvat ook bloedtests en observatie van de reactie van de hond op antibiotica. Lyme-ziekte wordt in een soort remissie gebracht maar kan niet genezen worden.
Risico op blootstelling is de eerste factor bij het bepalen van de waarschijnlijkheid van Lyme-ziekte. Alleen een relatief klein deel van de VS is endemisch, dat wil zeggen dat alleen een relatief klein gebied van de Staten de ziekte constant aanwezig heeft. Meer dan 90 procent van de gevallen komt voor in het noordoosten en noord-centraal van de staten. Noordwest-Californië en Mississippi zien ook een groot aantal lyme-positieve honden. Alle gebieden waar Lyme-ziekte voorkomt, zijn gebieden met hoge huisdierpopulaties, wat het totale aantal potentiële blootgestelde dieren verhoogt.
"Lyme-ziekte is een verwardende aandoening omdat het zich op zoveel verschillende manieren kan presenteren. Geen twee gevallen zijn gelijk en de grote verscheidenheid aan symptomen die Lyme kan produceren kan verward worden met veel andere hondenziekten," zegt Texas-dierenarts Ron Hines. Hij merkt op dat veel geïnfecteerde honden geen symptomen tonen. Wanneer getoond, zijn symptomen meestal koorts (tussen 39,4 en 40,6 graden Celsius), lamheid, zwelling in de gewrichten, gezwollen lymfeklieren, lusteloosheid en depressie, en verlies van eetlust. Lamheid, specificeert Hines, verschuift vaak van been tot been met de voorpoten het meest getroffen.
Twee bloedtests zijn vereist om de ziekte te helpen diagnosticeren, maar geen van beide bewijst zekerheid van infectie. Meeste honden testen positief in de standaard bloedtest maar zijn niet daadwerkelijk geïnfecteerd. Deze test detecteert antilichamen gemaakt door de hond in reactie op infectie, maar in werkelijkheid hebben 90 procent van deze honden blootgesteld geweest en de infectie op eigen kracht bestreden. De "C6 antilichaam test" maakt onderscheid tussen antilichamen gemaakt door blootstelling en die geproduceerd als resultaat van vaccinatie. Maar weer, deze test maakt geen onderscheid tussen blootstelling en daadwerkelijke infectie.
Antibiotica-behandeling voor Lyme is ook onderdeel van het diagnostische proces. Als een hond niet klinisch verbetert binnen 48 uur na het starten van antibiotica-therapie, dan is het best om aan te nemen dat het geen Lyme-ziekte is en verstandig om elders naar antwoorden te zoeken. Dierenartsen voorschrijven doorgaans twee tot vier weken doxycycline wat deel is van de tetracycline-antibiotica familie. Amoxicilline, een effectief alternatief, is een synthetische verbetering op penicilline. Beide medicijnen zijn goedkoop en hebben weinig bijwerkingen. Vroege behandeling is cruciaal aangezien sommige geïnfecteerde honden ernstige nier-, hart- of zenuwstelselproblemen ontwikkelen.
"Eradicatie van de Lyme-spirocheet [bacterie] is geen redelijke verwachting met behandeling," volgens het Mar Vista Animal Medical Center in Los Angeles. "Het organisme is simpelweg te goed in verstoppen. Het doel is in plaats daarvan om de patiënt te brengen in wat een 'premunitieve staat' wordt genoemd. Dit is de toestand die 90 procent van geïnfecteerde honden bereiken wanneer ze geïnfecteerd raken maar nooit ziek worden: het organisme is in hun lichamen latenter maar veroorzaakt geen actieve infectie."