Huisdieren
Huisdieren
Masseter myositis kan ook worden genoemd masticatoire myositis (MMM) of masticatoire myositis. Historisch gezien is de ziekte ook eosinofiele myositis of atrofische myositis genoemd. Masticatoire myositis is een auto-immuunstoornis die de spieren aantast die een hond in staat stellen te kauwen. Zonder vroege en agressieve behandeling kan deze ziekte onomkeerbare kaakdisfunctie veroorzaken.
Mastication is een ander woord voor kauwen. Wanneer een hond kauwt, gebruikt hij verschillende groepen spieren in zijn slapen en kaak. De grootste spier in zijn kaak heet de masseterspier. Andere spieren die betrokken zijn bij kauwen, zijn de temporaalspieren, de mediale en laterale pterygoïde spieren en de rostrale digastricus spier. Alle deze spieren kunnen ontstoken en pijnlijk worden wanneer een hond masticatoire myositis heeft.
"Myositis" betekent "spierontsteking." Normale ontsteking treedt op wanneer witte bloedcellen schadelijke vreemde stoffen aanvallen, zoals bacteriën en virussen. Maar soms behandelt het immuunsysteem per ongeluk gezond lichaamsweefsel alsof het een bedreiging is, wat ontsteking in het gezonde weefsel veroorzaakt. Dit wordt een auto-immuunstoornis genoemd.
Het rapport van het Comparative Neuromuscular Laboratory over masticatoire myositis legt uit dat de kauwspieren van een hond speciale moleculaire structuren bevatten die type 2M spiervezels worden genoemd. Als een hond masticatoire myositis heeft, valt het immuunsysteem gezonde 2M spiervezels aan. Deze aanvallen vernietigen de vezels en veroorzaken zwelling, pijn, atrofie en littekenvorming van de kauwspieren.
Een hond met masticatoire myositis zal moeite hebben met kauwen. De kaak en zijkanten van het hoofd kunnen gezwollen en pijnlijk aanvoelen. In gevorderde gevallen kan de hond zijn kaak niet openen (trismus). Het Mar Vista Animal Medical Center adviseert het gebruik van een bloedtest die controleert op 2M antilichamen om een diagnose van masticatoire myositis te bevestigen.
Volgens Mar Vista Animal Medical Center kan masticatoire myositis bij elk ras hond voorkomen, maar lijkt het meer prevalent te zijn bij grote rassen zoals Duitse herders, Labrador retrievers, golden retrievers, Cavalier King Charles spaniels en Doberman pinschers. De ziekte lijkt ook jongere honden aan te vallen, met drie jaar als de gemiddelde leeftijd van onset.
Volgens een eigenaarsinformatieblad gepubliceerd door Michigan Veterinary Specialists, worden honden met masticatoire myositis behandeld met hoge doses corticosteroïden zoals prednison of dexamethason. Zeer hoge doses van deze middelen zullen het immuunsysteem onderdrukken en de schadelijke aanvallen op de kauwspieren stoppen. Zodra de kaakfunctie weer normaal is, wordt de dosis van het medicijn over een periode van vier tot zes maanden afgebouwd. In sommige gevallen wordt een lage dosis van het medicijn onbeperkt voortgezet om het terugkeren van de ziekte te voorkomen.