Huisdieren
Huisdieren
Demodex verwijst naar een aandoening bij warmbloedige dieren die wordt veroorzaakt door een mijt die bekend staat als de demodectische schurftmijt. De mijt die verantwoordelijk is voor het veroorzaken van demodex leeft in de haarfollikels van elk warmbloedig dier ter wereld, inclusief mensen, en manifesteert zich wanneer het immuunsysteem is onderdrukt. Demodex kan overal ter wereld worden aangetroffen, in elk klimaat waar zoogdieren voorkomen.
Demodex-mijten behoren tot de kleinste arthropoden die aan de mens bekend zijn. De volwassenen meten ongeveer 0,3 mm tot 0,4 mm in lengte en hebben een gesegmenteerde, langgerekte lichaamsvorm. De demodex-mijt is bedekt met verankeringskernen die hem stevig bevestigen aan de haarstelen van zijn gastheer en overleeft door huidcellen en oliën op te eten die zich in de follikels ophopen. Deze beestjes zijn fotosensitief, en ondanks dat ze de mogelijkheid hebben om de haarfollikel te verlaten, doen ze dat over het algemeen pas 's nachts.
Actieve demodexinfecties zullen over het algemeen manifesteren als jeukende, rode, geïrriteerde huid. De follikels zullen vergroten door de irritatie en geïnfecteerd raken. Het is op dit punt dat het haar zal beginnen uit te vallen. Als reactie op de irritatie zal de huid meer talg produceren, de olie die de huid smeert, wat op zijn beurt de reproductie van de demodex-mijten zal stimuleren. Demodex kan zich in een zeer korte tijd reproduceren en rijpen, meestal in twee weken of minder, wat zeer snel een plaag creëert.
Opmerkelijke symptomen van demodexinfectie zijn frequente roodheid, haaruitval, bultjes en jeuk op bepaalde delen van de huid, vooral rond de haarfollikels. Veel huidaandoeningen kunnen worden teruggevoerd naar actieve demodexinfecties, zoals acne rosacea.
Diagnose van demodex bij mensen wordt gesteld door verschillende schraapjes van de huid te nemen en onder een microscoop te bekijken. De mijten zelf kunnen op het glasobject worden gezien, wanneer wordt bepaald of ze levend en actief zijn of niet. Als er levende mijten zijn, zal de behandeling plaatsvinden, totdat twee opeenvolgende schraapjes geen mijten meer onthullen, of geen levende mijten.
Behandelopties bestaan uit verschillende topische insecticiden en enkele systemische medicijnen. Afhankelijk van de ernst van de infectie, is behandeling misschien helemaal niet aangewezen, terwijl bij ernstigere gevallen topische toepassingen van metronidaazol en het orale gebruik van antibiotica om secundaire bacteriële infecties te voorkomen, meestal aangewezen is.