Huisdieren
Huisdieren
De lever is een orgaan dat verschillende functies vervult bij de hond. Volgens PetEducation.com is de lever in staat om tot 1.000 taken uit te voeren. Onder de belangrijkste taken ontgiftet de lever het lichaam door afvalstoffen te verwijderen; het produceert verschillende eiwitten die verantwoordelijk zijn voor de juiste werking van het lichaam; het helpt bij de spijsvertering; en het bewaart verschillende vitaminen en mineralen. Het is begrijpelijk waarom, wanneer de lever faalt, het een verscheidenheid aan symptomen produceert die bijna elk deel van het lichaam van de hond kunnen beïnvloeden.
Leverfalen treedt op wanneer er een verlies van leverfunctie groter dan 75 procent plaatsvindt. Met andere woorden, de lever heeft een grote „reservecapaciteit“, wat betekent dat het nog steeds goed kan functioneren, zelfs als een groot deel ervan is aangetast door ziekte. Hoewel dit een goede eigenschap van de lever is, is de negatieve kant dat zodra symptomen van leverfalen optreden, het over het algemeen te laat is om te behandelen. Nog een goede eigenschap van de lever is dat het het enige orgaan in het lichaam is dat in staat is om zichzelf te regenereren. Daarom kan er, als een leverziekte vroeg genoeg wordt ontdekt, een goede kans op herstel zijn.
Honden die lijden aan leverfalen ontwikkelen over het algemeen de volgende symptomen: braken, diarree, ascites (vergrote buik door de aanwezigheid van vocht), zwakte, lusteloosheid, bloedingen, aanvallen en uiteindelijk coma. Icterus, in het bijzonder, ook wel geelzucht genoemd, is vaak een kenmerkend teken van leverziekte. Het wordt gekenmerkt door het geel worden van de huid door een ophoping van bilirubine in het lichaam. Het is met name zichtbaar rond het wit van de ogen, binnenin de oren, in de buurt van de buik en in de mond.
Honden die symptomen vertonen die op leverfalen kunnen duiden, zullen een reeks tests ondergaan. Een volledig bloedbeeld, een biochemisch profiel, serumgalzuren, ammoniakwaarden en een urineonderzoek zijn tests die dierenartsen kunnen besluiten uit te voeren. Verdere diagnostische tests kunnen bestaan uit een leverbiopsie, röntgenfoto's, een echografie en zelfs een exploratieve operatie.
Honden die lijden aan leverfalen worden over het algemeen opgenomen in het ziekenhuis en krijgt ze agressieve ondersteunende zorg. Vloeistoffen, elektrolyten en dextrose worden gegeven om te hydrateren, metabole onevenwichtigheden te herstellen en te helpen bij het verhogen van een lage bloedsuikerspiegel. Bij overmatig braken krijgen honden anti-emetica; antibiotica worden indien nodig verstrekt; diuretica kunnen worden gegeven om de hoeveelheid ascites te helpen verminderen; en vitamine K kan worden gegeven als er bloedstollingsstoornissen zijn. Speciale voedingsondersteuning en een dieetvoorschrift kunnen ook worden verstrekt.
De prognose hangt grotendeels af van de omvang van de leverbeschadiging en de tijdsperiode die is verstreken tussen het optreden van vroege symptomen en het starten van de behandeling. Alle voorgeschreven medicijnen moeten zoals voorgeschreven worden gegeven en eigenaren moeten zich houden aan regelmatige controles. Over het algemeen hebben honden die goed reageren op agressieve behandeling gedurende de eerste paar dagen een grotere kans op een goed herstel.