Huisdieren
Huisdieren
Congestief hartfalen kan een verwoestende ziekte zijn voor honden. Wanneer het toeslaat, is het belangrijk voor verzorgers te begrijpen dat het hart van hun hond niet meer goed functioneert en wat ze kunnen doen om de hond comfortabeler te maken.
Honden, net als mensen, hebben een vierkamerig hart bestaande uit twee boezems boven en twee kamers onder. Wanneer het hart niet in staat is een voldoende bloed- en zuurstofaanvoer naar de weefsels van het lichaam voor normale functie te handhaven, treedt hartfalen op. Er zijn doorgaans twee typen hartfalen met twee bijpassende symptoomsets. Linksziens hartziekte, wat vaker voorkomt, kan omvatten: flauwvallen, een hoest in de vroege ochtend of laat in de avond, en ademhalingsmoeilijkheden, zowel tijdens inspanning als bij liggen. Vloeistof kan zich in de longen ophopen en hartritmestoornissen zijn veelvoorkomend. Rechtsziens hartfalen kan leiden tot een vergrote lever en milt, vloeistofophoping in de longen, het hartzakje, onder de huid en in de buikholte. Ongebruikelijk hoge bloeddruk zal zich uiten in een gezwollen halsader.
Er kunnen verschillende oorzaken zijn voor congestief hartfalen bij honden. De meest gediagnosticeerde oorzaak wordt "mitrale" of klepinsufficiëntie genoemd, waarbij de kleppen in het hart niet goed genoeg functioneren om voldoende terugstroming van bloed van de ene klep naar de andere te laten plaatsvinden. Dit kan gebeuren bij drugtoxiciteit, vergroting van de hartspier en/of kleppen, en ontsteking of infectie van het pericardiale zakje. Hartwormziekte stelt de volwassen hartworm in staat via het bloed naar de rechter boezem en kamer te migreren, en de bloedstroom te remmen en de bloeddruk te verhogen, wat resulteert in hartfalen. Cardiomyopathie is een vergroting en verdikking van de hartwand, wat resulteert in een verstoorde pompfunctie.
Een dierenarts zal verschillende methoden gebruiken om congestief hartfalen bij een hond te diagnosticeren, waaronder een uitgebreide medische geschiedenis, borstfoto's en mogelijk een hartecho. Als er vloeistof wordt gevonden in de longen, borst of buikholte, en het dier verkeert in ademhalingsnood, kan een naald in de holte worden ingebracht om vloeistof af te voeren. De hond wordt meestal op een diureticum geplaatst om de urineproductie te verhogen en kan ook medicatie krijgen zoals digoxine of enalapril om hartritmestoornissen te reguleren en de hartfunctie te verbeteren. Een natriumarm dieet kan op dit moment worden aanbevolen, met eigenaren die worden aangespoord om inspanning te beperken en het dier niet te veel op te winden.
Congestief hartfalen komt vaker voor bij sommige hondenrassen, waaronder Dobermanns, Ierse wolfhonden, boxers, Afghanen, Sint Bernarden, Newfoundlands en Oude Engelse schapendoezen. Het is ook waargenomen bij Amerikaanse en Engelse Cockerspaniëls. Hartfalen is voornamelijk een ziekte van oudere, mannelijke, grote of reuzenras honden en komt zelden voor bij honden die minder dan 25 pond wegen.
Dit is bijna altijd een dodelijke ziekte voor honden, waarbij de meeste sterven binnen zes maanden tot twee jaar na diagnose. Het doel van de behandeling is palliatieve zorg – het verhogen van het hartminuutvolume en het verminderen van vloeistofophoping, zodat het dier comfortabeler is. Op dit moment is kwaliteit van leven meestal de voornaamste overweging voor zowel dierenartsen als eigenaren.