Huisdieren
Huisdieren
Het dijbeen, scheenbeen en knieschijf vormen het kniegewricht van een hond. De botten worden met elkaar verbonden door verbindingsbanden van vezelig weefsel, genaamd ligamenten. Twee secties ligamenten kruisen het dijbeen en scheenbeen. Deze worden de kruisbanden genoemd. Kruisband betekent eigenlijk kruislings. Kruisbandletsel is de meest voorkomende knieblessure bij honden.
De kruisbanden houden het dijbeen en scheenbeen van elkaar gescheiden, zodat ze niet tegen elkaar wrijven. Het achterste ligament wordt de posterieure kruisband genoemd, en het voorste ligament is de anterieure kruisband. De kruisbanden zijn vatbaar voor ruptuur (scheuren) tijdens draaiende bewegingen. Als de hond zijn knie overstrekt, scheuren de ligamenten los van de botten, waardoor het dijbeen en scheenbeen tegen elkaar kunnen wrijven.
Honden die het meest vatbaar zijn voor kruisbandletsel zijn honden die extreem actief zijn. Grotere rassen, met name labradors, rottweilers en Sint-Bernards, lopen ook risico. Vette honden van elke grootte hebben een verhoogde incidentie van gescheurde kruisbanden. Het overmatige gewicht oefent meer druk uit op de ligamenten, waardoor ze na verloop van tijd dunner worden. Kruisbandletsel bij vette honden gebeurt vaker geleidelijk in plaats van door lichamelijke activiteit of letsel. Honden die door een auto zijn aangereden, hebben vaak ook kruisbandletsel.
Honden vertonen meestal kreupelheid. Bij een plotselinge letsel toont hij onmiddellijk tekenen van pijn, vaak door het gewonde pootje te ontzien. Hij kan schreeuwen wanneer hij probeert gewicht op de pijnlijke knie te zetten. Het kniegewricht zal vaak gezwollen lijken en warm aanvoelen bij aanraking. Voor honden met progressieve degeneratie van de kruisbanden, zult u vaak een neiging opmerken om een poot een paar dagen te ontzien voordat uw hond er weer op gaat lopen. Deze cyclus neigt om zich te herhalen. Haar knie kan gezwollen lijken tijdens momenten waarop ze hem ontziet, en zelfs wanneer ze dat niet doet.
Als uw dierenarts vermoedt dat er een gescheurde kruisband is, zal ze een lichamelijk onderzoek uitvoeren. Op een precieze manier zal ze het dijbeen en scheenbeen manipuleren om te zien of de botten abnormaal bewegen. Als uw hond te nerveus is of te veel pijn heeft om een onderzoek te verdragen, kan uw dierenarts hem eerst kalmeren. Ze kan ook röntgenfoto's bestellen om de omvang van het letsel vast te stellen en om te controleren op artritis, die vaak aanwezig is bij langdurige letsels.
Als de kruisbanden niet volledig gescheurd zijn, of als chirurgie geen optie is vanwege de gezondheid, leeftijd of andere redenen van de hond, zullen dierenartsen proberen het letsel te behandelen met fysiotherapie. U wordt waarschijnlijk gevraagd om de reguliere activiteiten van de hond te beperken om tijd te geven voor genezing. Uw dierenarts zal waarschijnlijk een niet-steroïde ontstekingsremmer (NSAID) zoals aspirine of Rimadyl voorschrijven. Als uw hond vet is, moet hij op een dieet om een gezonder lichaamsgewicht te bereiken.
Als het ligament te zeer gescheurd is om vanzelf te genezen, zal chirurgie de waarschijnlijke uitkomst zijn. Als er nog enig ligament in goede staat is, kan de chirurg misschien de kruisband reconstrueren uit nabijgelegen vezelig weefsel. Als dat niet mogelijk is, zijn er twee soorten operaties om het scheenbeen te herschikken om mechanische spanningen op het gewricht te verminderen. Tibiaal plateaunivellerende osteotomie (TPLO) is de meest voorkomende operatie. Tibiaal tuberositeitsvooruitgang (TTA) chirurgie leidt meestal tot lagere artritispercentages na genezing, maar de dierenarts-chirurg vereist speciale training en apparatuur die niet altijd beschikbaar is.
De prognose is doorgaans goed tot uitstekend, afhankelijk van de omvang van het letsel en de gekozen behandeling. Een aanzienlijk aantal honden zal op een gegeven moment artritis ontwikkelen als gevolg van hun knieletsel, ongeacht hoe het kruisbandletsel wordt behandeld.