Huisdieren
Huisdieren
Burgers zouden het spitten kunnen noemen, maar in de wereld van politiehondentraining zijn tracking en trailing verschillend. Wanneer een hond trackt, volgt hij een combinatie van geuren op de grond die verbonden zijn met de persoon die zijn handler wil vinden. Trackinghonden werken het meest efficiënt op een aardoppervlak met gras of andere soorten vegetatie die geuren vasthouden nadat iemand erop is gestapt. In geplaveide stedelijke omgevingen is een trackinghond echter bijna nutteloos; daarom brengen politie bij het zoeken naar iemand honden in die zijn getraind om het geurspoor te volgen dat wordt achtergelaten door deeltjes die van de huid van hun prooi vallen, of in de lucht of op de grond.
Politiehondentrainers zijn het niet eens over technieken, maar algemene opvatting is dat twee dingen absoluut essentieel zijn: een geurspoor leggen en een motivator bieden die de hond ertoe brengt het te volgen. Patrick T. Merritt gebruikt voedselbeloningen aan het begin van de training, maar gaat snel over op voedselgeuren – gemaakt door bijvoorbeeld een worst over de zolen van de schoenen van de persoon die gevolgd moet worden te wrijven. Norm Nardi van de United States Police Canine Association ziet eetbare prikkels niet graag en verkiest het om vanaf het begin een lokpersoon of stand-in voor de slechterik te gebruiken. Wanneer de hond zijn prooi vindt, wordt hij beloond met een vrolijke worsteling.
Zoals de naam al suggereert, volgt een hond die is getraind in Foot Step Tracking of FST, de voorkeurstechniek in de Verenigde Staten, de geurwijzers binnen elke voetstap die zijn prooi heeft gezet. Vanaf het begin van de training wordt de hond streng ontmoedigd om zijn hoofd op te heffen om in de lucht te snuffelen en om enig ander zintuig dan geur te gebruiken. Ideaal gesproken zou zijn stap-voor-stap spoor continu en ononderbroken moeten zijn; als de hond het spoor kwijtraakt, geeft hij een 'negatief' aan – een verandering in lichaamstaal – die zijn handler begrijpt. Wanneer dit gebeurt, cirkelt de handler langzaam terug totdat de hond het spoor herwint.
Sinds de in Wisconsin gebaseerde trainer Ed Frawley zag hoe honden worden getraind om te tracken door de Royal Canadian Mounted Police, is hij een uitgesproken criticus van FST, dat hij traag en inefficiënt vindt. In de enige techniek die sinds 1935 door de RCMP wordt gebruikt, genaamd tracking through drive of TTD, hoeft de hond zijn neus niet op de grond te houden en beweegt hij op een zeer hoog tempo, terwijl zijn handler achter hem aan rent. TTD betwist de FST-aanname dat snelheid ertoe leidt dat de hond het geurspoor kwijtraakt. Bij TTD, wanneer een hond het spoor kwijtraakt, is hij getraind om zijn handler binnen 20 voet een negatief te geven, wat betekent dat het geurspoor snel weer kan worden opgepikt, zegt Frawley.