Huisdieren
Huisdieren
De Terrific Pets website zegt dat een bullmastiff een even loyale hond is als elke huisdierenaar zou willen. Deze grote honden hebben een indrukwekkende aanwezigheid en maken uitstekende waakhonden. De bullmastiff gaat goed om met kinderen, maar vanwege de grote grootte van de hond waarschuwt de American Bullmastiff Association (ABA) dat het niet verstandig is om een kind alleen met een bullmastiff achter te laten. De bullmastiff is doorgaans een gezond ras, maar is gevoelig voor bepaalde aandoeningen.
Het sterke frame van de bullmastiff doet zijn atletische aard verraden; de hond kan snel bewegen wanneer nodig. De brede kop heeft een bedekking van gerimpelde huid en een vierkante snuit die meestal een donkere kleur heeft. De neus en neusgaten zijn zwart, de oren zijn donker en de staart strekt zich uit tot de achterpoten van de bullmastiff. De vacht komt voor in kleuren variërend van brindle tot rood tot fawn. De vacht is zeer kort, waardoor de hond gevoelig is voor temperatuurschommelingen wanneer hij buiten is.
De gemiddelde reu bullmastiff is 25 tot 27 inch hoog aan de schouder en weegt tussen de 110 en 133 pond. De teven zijn iets kleiner, meten 24 tot 26 inch aan de schouder en wegen tussen de 100 en 120 pond. De levensverwachting van de bullmastiff bedraagt gemiddeld 8 tot 10 jaar, met sommigen die tot 14 jaar oud worden. De gemiddelde nestgrootte is acht, maar soms kan een teef zo veel als 14 puppy's krijgen.
De bullmastiff ontstond in Engeland als een kruising tussen de mastiff en de Engelse bulldog. Het exacte tijdstip van deze kruising is onbekend, maar de jachtopzieners van Engeland hadden een hond nodig die hen kon helpen om stroopers te verhinderen de dieren op de grote Engelen landgoederen te doden. Het resulterende ras had het vermogen om stroopers te volgen, de snelheid om ze te vangen en de kracht om ze te overmeesteren. De hond werd uiteindelijk een jagdhond, een bewakingshond en ten slotte een gezelschapshond. De Engelse Kennel Club erkende het bullmastiff-ras voor het eerst in 1924 en de Amerikaanse versie deed dat in 1933.
De ABA stelt dat katten en bullmastiffs goed overweg kunnen als u de hond kunt trainen om de kat met rust te laten, maar dat veel bullmastiffs altijd een neiging zullen hebben om een dier zo klein als een kat achterna te jagen. Bullmastiffs en andere honden zullen vaak niet samenleven, omdat het instinct van de bullmastiff is om een eenzame hond te zijn en alleen te werken. Reuen en teven zullen af en toe goed met elkaar overweg, maar wanneer een bullmastiff een andere hond van hetzelfde geslacht ontmoet, kunnen en doen problemen zich meestal voor. De mogelijkheid van een gevecht in dit scenario bestaat altijd—een gevecht dat de bullmastiff meestal zal winnen.
Heupdysplasie is een van de gezondheidsproblemen die een bullmastiff kan teisteren. Het heupgewricht van de hond verslechtert tot het punt dat het dier in extreme ongemak verkeert en het vermogen mist om vrij te bewegen. Dit kan ook in de elleboog gebeuren. Hypothyreoïdie kan dit ras treffen, de systemen van de hond in chaos storten zonder de juiste medicatie om de aandoening te beheersen. Een verwoestende ziekte van bullmastiffs, lymfoomkanker, kan snel door de hond vorderen, wat extreme maatregelen zoals chemotherapie vereist.