Huisdieren
Huisdieren
Luizen zijn bloedzuigende parasieten, en hoewel de luizen die katten treffen zich niet aan mensen hechten, kunnen ze zich snel van kat op kat verspreiden in het huishouden. Felicola subrostratus, de luizensoort die katten treft, zijn kleine vleugelloze insecten die zichtbaar zijn met het blote oog. Het identificeren van de tekenen van luizen bij katten is de eerste stap naar het genezen van een plaag.
Een kat met een luizenplaag is vatbaar voor jeuk. Vanwege de irritatie van de beten zal de kat zichzelf krabben, en afhankelijk van de ernst, zal de kat zichzelf heel hard krabben. Het kan ook tegen meubels of de vloer wrijven om de jeuk te verlichten.
De vacht van een kat die geïnfecteerd is met luizen is dof en pluizig. Het heeft niet de glans die de vacht van een gezonde kat heeft, en het kan droog en broos aanvoelen. De doffe vacht wordt niet veroorzaakt door de luizen, maar is het gevolg van het constante krabben van de kat, wat de vacht beschadigt.
Wanneer een luizenplaag zeer ernstig is, kan een kat bloedarmoede ontwikkelen, een aandoening waarin er niet genoeg rode bloedcellen in omloop zijn. Bloedarmoede wordt aangegeven door een bleke, witachtige kleur van het tandvlees en door algemene zwakte en lethargie bij de kat.
Een kat die een langdurige luizenplaag heeft gehad, kan kale plekken hebben op de plaatsen waar het het meest jeukt. De luizen veroorzaken het haarverlies niet; echter, de kat krabt op plaatsen waar de luizen bijten, waarbij kleine plukjes haar worden uitgetrokken naarmate het krabben intenser wordt.
Naarmate de kat op de beten en de irritatie krabt, schuren zijn klauwen de huid af. Dit leidt tot een huid die rood is geworden en mogelijk zelfs ruw is gekrabd.