De symptomen van epileptische aanvallen bij katten zijn meestal angstaanjagender dan schadelijk. Maar alle aanvallen vereisen diergeneeskundige aandacht. Een studie van Schriefl et al. gepubliceerd in het JAVMA-tijdschrift in 2008 stelde vast dat hoewel erfelijke epilepsie veel voorkomt bij honden, het veel zeldzamer is bij katten. Katten lijden het vaakst aan aanvallen als gevolg van ernstige medische aandoeningen. Aanvallen als gevolg van een onderliggende medische aandoening stoppen zodra de kat weer gezond is. Epilepsie kan echter niet worden genezen. Maar het kan worden gecontroleerd met medicatie.
Betekenis
- Hoewel kattenaanvallen kunnen worden veroorzaakt door idiopatische (oorzaak onbekend) epilepsie, die meestal niet levensbedreigend is, kunnen ze ook een teken zijn van een kritiek medisch probleem. Hoofdtrauma, een infectie zoals cryptococcose, vergiftiging, reactie op medicijnen of chemicaliën zoals natriumnitraat in huisdierenvoer, lage bloedsuiker als gevolg van diabetes of coccidia-parasieten, tumoren, bloedvatstoornissen, verminderde nierfunctie of leverziekte zoals leverencefalopathie kunnen allemaal symptomen van kattenaanvallen veroorzaken.
Identificatie
- Kattenaanvallen kunnen soms worden verward met hondsdolheid, terwijl slaapbewegingen en hart-syncope kunnen worden verward met aanvallen. Leeftijd is een indicator. Volgens diergeneeskundige uitgevers Drs. Foster and Smith Inc. zal een kat met epilepsie zijn eerste aanval hebben rond de twee tot drie jaar leeftijd, maar aanvallen komen zelden voor bij jongere katten. Aanvallen als gevolg van trauma, vergiftiging of infecties kunnen op elke leeftijd optreden. Timing is een andere indicator. Aanvallen hebben de meeste kans om op te treden wanneer de kat opgewonden is, zoals tijdens het spelen, of tijdens veranderingen in hersenactiviteit, zoals bij het wakker worden of in slaap vallen. Katten kunnen trillen of met hun poten trappelen tijdens het slapen, maar ze kunnen gemakkelijk worden gewekt en de beweging stopt. Een kat die een aanval heeft, kan niet worden gewekt.
Gevolgen
- Een kattenaanval verloopt door drie afzonderlijke fasen, elk met zijn eigen gevolgen. Tijdens de aura-fase vóór de aanval kan de kat rusteloos zijn, onzichtbare dreigingen aanvallen of ervoor verbergen, of overmatig miauwen. Tijdens de ictus-fase treedt de aanval zelf op. De kat kan vallen en zal snelle, ongecoördineerde trillingen van zijn poten en andere spieren ervaren. De kat kan ook kwijlen, de controle over zijn darmen verliezen en schreeuwen. Nadat de aanval is geweest, tijdens de post-ictus toestand, kan de kat gedesoriënteerd, trillerig en rusteloos lijken. De duur van elke fase hangt af van het type aanval en de individuele kat.
Typen
- Drs. Foster and Smith Inc. classificeren de belangrijkste typen kattenaanvallen als petite mal, grand mal en status epilepticus. Symptomen van een petite mal kunnen zo mild zijn als een leegstaande blik en trillingen van één poot en zullen over het algemeen minder dan een minuut duren. Een grand mal, het meest voorkomende type, veroorzaakt ernstiger schudden en kan tot vijf minuten duren. Een status epilepticus-aanval veroorzaakt symptomen die lijken op een grand mal, maar kan uren duren en dodelijk zijn.
Preventie/Oplossing
- Aanvallen als gevolg van trauma, infecties, chemische reacties en andere medische noodgevallen kunnen worden voorkomen door de kat in een veilige omgeving te houden en regelmatige controles uit te voeren voor chronische medische aandoeningen zoals diabetes of leverziekte. Bij katten met chronische idiopatische epilepsie kan voorgeschreven anticonvulsiva de frequentie en ernst van aanvallen beheersen, maar ze niet tegenhouden. Deze medicijnen kunnen worden gegeven als de kat meerdere aanvallen per maand heeft of als de aanvallen langer duren dan een half uur.
