Huisdieren
Huisdieren
Neuromusculaire aandoeningen bij katten manifesteren zich in drie delen van de lichamen van katten: de zenuwen en zenuwwortels, de spieren en de verbindingen tussen zenuwen en spieren. Sommige katten neuromusculaire aandoeningen zijn genetisch overerfd, terwijl andere worden opgelopen door nadelige reacties op bepaalde medicijnen of bacteriële infecties. De meeste vertonen duidelijke symptomen in de bewegingen en het gedrag van het dier, en een volledig neurologisch onderzoek dat bloedonderzoek, urineanalyse en buikultrasound omvat, is nodig om een eenduidige diagnose te stellen. Een dierenarts-neuroloog kan nodig zijn om moeilijkere gevallen te diagnosticeren.
Deze groep aandoeningen ontwikkelt zich in het zenuwstelsel van een kat en omvat de perifere zenuwen en zenuwwortels. Bijvoorbeeld, ischemische neuromyopathie wordt gezien bij katten met hartproblemen na een storing in de aorta. Het diagnosticeren van neuropathieën vereist een observatie van het deel van het lichaam van het dier dat is aangetast. Tekenen om op te letten zijn zwakte, verlies van balans, gevoeligheid voor pijn en verwarring. Diabetische neuropathie is het resultaat van zenuwschade bij diabetische katten. Symptomen omvatten zwakte in de achterpoten, verlies van balans en vaak stoppen om te gaan liggen. Katten kunnen ook maligne lymfomen, of lymfatische kankers, ontwikkelen die perifere zenuwen en zenuwwortels kunnen omvatten.
Myopathieën richten zich op de spieren van de kat en kunnen zijn bewegingen ernstig beperken. Katten kunnen het gen voor spierdystrofie erven, en deze ziekte komt het vaakst voor bij mannetjes. Tekenen omvatten overmatig kwijlen, lage tolerantie voor inspanning, gewrichtsstijfheid, braken en gedeeltelijke tongprotrusie. Bij kalium-uitputting polymyopathie kan een ernstig tekort aan kalium in het dieet spierzwakte, gevoeligheid in het aangetaste gebied, ademhalingsmoeilijkheden en stijfheid bij het lopen veroorzaken. Infectieuze polymyositis ontwikkelt zich als gevolg van een parasitaire invasie of een bacteriële infectie en veroorzaakt onbalans en verwarring, alsof de kat niet kan onthouden welke been de volgende moet bewegen om een stap te zetten.
Junctieopathieën omvatten aandoeningen die ontstaan in de verbinding tussen zenuwen en spieren en komen voor bij katten als gevolg van tekenbeten, nadelige reacties op bepaalde medicijnen en het innemen van giftige stoffen. Myasthenia gravis, het resultaat van beschadigde receptoren tussen de spieren en zenuwen, kan zowel erfelijk als verworven zijn, waarbij het laatste het vaakst voorkomt bij raszuivere Abessijnse en Somalische katten. Symptomen kunnen trillingen, spierstijfheid, ademhalingsmoeilijkheden en gezichtszwakte omvatten. Sommige katten kunnen ook braken, kwijlen, of moeite hebben met slikken en kunnen ook cervicale ventroflexie vertonen, waarbij het hoofd naar de borst zakt en niet kan worden opgetild.