Huisdieren
Huisdieren
Middelbare katten zijn bijzonder vatbaar voor het ontwikkelen van calciumoxalaatkristallen, die zich overal in de urinewegen of blaas kunnen vormen. Onbehandeld kan deze toestand levensbedreigend worden omdat een ophoping van kristallen de urineafvoer kan blokkeren.
Katten met calciumoxalaatkristallen neigen ertoe een zuur urine-pH te hebben en een hoog calciumgehalte in het bloed. Bepaalde metabole stoornissen kunnen ook bijdragen aan kristalvorming, waaronder kanker en nierziektes. Corticosteroïden en diuretica verhogen ook de serumcalciumwaarden.
Als de kat pijnlijk lijkt te plassen of moeite heeft met plassen, kunnen dit signalen van het probleem zijn. Verhoogde plassfrequentie en bloed in de urine zijn ook symptomen.
Onderzoek omvat urine-analyse, bloedtesten, röntgenfoto's en echografie.
Deze aandoening wordt vaak opgelost met een dieet ontworpen om de urine-pH te verhogen (meer alkalijn) en de natrium-, eiwit- en calciuminname onder controle te houden.
Verschillende chirurgische technieken worden gebruikt om calciumoxalaatkristallen te verwijderen of te breken. Als de stenen klein zijn, kan de dierenarts proberen ze te breken met ultrasone golven. Soms wordt de blaas gespoeld met een zoutoplossing of handmatig benaderd via de buikwand en geopend om de stenen te verwijderen.
Kaliumcitraat wordt soms gegeven om de urine-pH te verhogen en toekomstige calciumoxalaatkristallen te verhinderen.