Feliene hartworminfectie kan optreden bij binnen- en buitenkatten van elke leeftijd. Hoewel de infectie bij sommige katten vanzelf kan verdwijnen, kan het bij anderen potentieel dodelijk zijn, vooral bij oudere katten en kittens. Feliene hartworminfectie treft meestal de longen in plaats van het hart.
Oorzaak
- Muggen die een parasiet genaamd Dirofilaria immitis dragen, overdragen parasitaire larven via hun beet. Katten, in tegenstelling tot honden, zijn geen natuurlijke gastheren van hartworm. Het immuunsysteem reageert op de infectie en verhindert dat veel wormen hun volledige levenscyclus voltooien. De wormen zijn kleiner en minder in aantal dan die bij honden en zeer weinigen, zo niet geen, bereiken het hart. Echter, de aanwezigheid van zelfs één worm kan in sommige gevallen levensbedreigend zijn vanwege de kleinere bloedvaten en het hart van een kat, volgens het Mar Vista Animal Medical Center.
Symptomen
- Klinische tekenen die kunnen beginnen te verschijnen tussen 75 en 90 dagen na infectie omvatten gewichtsverlies, lethargie, hoesten, hijgen, eetlustverlies, braken en kokhalzen. Ademhalingsproblemen in het eerste stadium van de infectie worden Heartworm Associated Respiratory Disease genoemd. Symptomen die plotseling kunnen optreden wanneer de ziekte de organen aantast, omvatten convulsies, instorting, diarree, blindheid, snelle hartslag, ademhalingsmoeilijkheden, flauwvallen en plotselinge dood.
Diagnose
- Diagnostische procedures voor feliene hartworminfectie omvatten een lichamelijk onderzoek, röntgenfoto's van de pulmonale aderen en het hart, een compleet bloedbeeld en een hart-echografie genaamd een echocardiogram. Testen op hartwormlarven, of microfilaria, kan ook worden gedaan, maar is niet zo betrouwbaar als andere tests. Antigeen- en antilichaamtesten kunnen samen worden gebruikt voor een nauwkeurigere diagnose. Antigeentesten kunnen de aanwezigheid van volwassen vrouwelijke hartwormen detecteren die ten minste zeven maanden oud zijn. Een positief antilichaamtest kan aanduiden dat het immuunsysteem reageert op een huidige infectie, maar antilichaamspiegels kunnen ook verhoogd zijn als gevolg van een eerdere infectie.
Behandeling
- Er zijn geen producten goedgekeurd voor de behandeling van feliene hartworminfectie. Katten zonder symptomen kunnen soms vanzelf vechten en herstellen van hartworminfectie. De American Heartworm Society beveelt het monitoren van gevallen die de longen en bloedvaten betreffen met röntgenfoto's van de borstkas elke zes tot 12 maanden aan. Cortison-achtige medicijnen, zoals prednison, kunnen worden gebruikt om longziekte te behandelen. Medicijnen voor braken en hoesten kunnen ook worden voorgeschreven. Aanvullende behandeling, zoals zuurstoftherapie, antibiotica of intraveneuze vloeistoffen, kan nodig zijn bij ernstige infecties.
Preventie
- Preventieve middelen die effectief beschermen tegen feliene hartworminfectie omvatten orale medicijnen zoals Ivermectine en topische medicijnen zoals Selemectine. Deze preventieve middelen moeten maandelijks worden gebruikt. Laat uw kat testen op hartworminfectie voordat u een preventieprogramma begint. Regelmatige controles en preventieve screeningen kunnen een infectie vroeg detecteren, wat de kans op een succesvol herstel vergroot. Uw kat binnen houden of weg van muggenbesmette gebieden kan ook het risico op infectie verlagen.
Waarschuwing
- Als het niet wordt gecontroleerd en behandeld, kan feliene hartworminfectie het hart, de nieren, de lever en de pulmonale bloedvaten beschadigen. Ernstige aandoeningen zoals hart- en longfalen, geblokkeerde bloedstroom in de pulmonale aderen en belemmerde ademhaling kunnen optreden.
