Huisdieren
Huisdieren
Feliene antibiotica zijn doorgaans lagere doseringen van humane antibiotica, dus u herkent waarschijnlijk de naam van het medicijn wanneer de dierenarts van uw kat de voorgeschreven medicijnen overhandigt. De FDA heeft bepaalde humane medicijnen goedgekeurd voor extra-label gebruik bij dieren omdat hun effectiviteit bij het behandelen van humane ziekten zich uitstrekt tot katten en andere dieren. Daarom voorschrijven dierenartsen dezelfde antibiotica die wij nemen aan katten wanneer ze een bacteriële infectie hebben die genezen moet worden.
Antibiotica functioneren om de ongewenste bacteriën die de infectie in het lichaam van de kat veroorzaken, effectief te vernietigen. Ze bereiken dit op een van twee manieren: ze doden de infectieuze bacteriën, of ze schakelen hun vermogen om zich te vermenigvuldigen uit, wat een halt toebrengt aan de cyclische verspreiding van bacteriën. Het lichaam van de kat is beter in staat om te reageren op de ongewenste infectie en deze te bestrijden zodra de bacteriën vernietigd of onderdrukt zijn.
Antibiotica worden voorgeschreven als de kat lijdt aan een oor- of ooginfectie, urineweginfectie of blaasontsteking, huidinfecties, luchtweginfectie of de besmettingsziekte ehrlichiose, die wordt opgelopen door tekenbeten, volgens VetInfo.com. De kat kan antibiotica nodig hebben van de penicilline-klasse (zoals amoxicilline, oxacilline of ticarcilline), aminoglycosiden, cephalosporines, tetracyclines of erythromycines, afhankelijk van het type infectie.
De kat is al gevoelig omdat het lichaam reageert op de infectie zelf, maar hij kan ook reageren op het antibiotica. Bijwerkingen van antibiotica omvatten braken, diarree, gewichtsverlies, allergieën (waaronder uitslag en gezichtsopswelling), koorts, nier- of leverschade (gecompromitteerde leverfunctie kan gemarkeerd zijn met geelzucht), lichtgevoeligheid, haaruitval en bloedige stoelgang. De kat moet terug naar de dierenarts als hij een van deze reacties op de voorgeschreven antibiotica heeft.
De reactie van een zwangere of zoogende kat op een antibiotica strekt zich verder uit dan alleen zichzelf, naar haar kattenjongen. Gevolgd, als de moederkat ziek wordt met een bacteriële infectie, kan ze misschien geen antibiotica nemen omdat ze gevaarlijk zijn voor de nakomelingen. In het bijzonder noemt PetEducation.com erythromycines en tetracyclines als gevaarlijk voor de moeder en haar kattenjongen. Deze medicijnen kunnen niet alleen een slechte reactie bij de moeder veroorzaken, maar ze kunnen haar ongeboren foetussen of zoogende kattenjongen ernstig schaden.
Alle katten reageren anders op medicatie en het gebruik van antibiotica om infectie te bestrijden kan, uiteindelijk, een kwestie worden van het goed dat het slechte weegt. Zoals VetInfo.com uitlegt, is de sleutel het diagnosticeren van het type bacteriestam die de infectie veroorzaakt en het voorschrijven van het geschikte antibiotica om het te bestrijden. Met deze munitie in handen kan de dierenarts een antibiotica voorschrijven dat niet alleen de reactie van de kat op de infectie verlicht, maar hopelijk geen additionele negatieve reacties veroorzaakt.