Huisdieren
Huisdieren
De lever van uw kat verricht veel werk; het helpt haar vetten te verteren, verwerkt en elimineert afvalstoffen en synthesizeert hormonen en eiwitten. Dit belangrijke orgaan is kwetsbaar voor letsel door het innemen van gifstoffen en falen door ziekten zoals schildklieroveractiviteit. De tekenen van leverfalen worden vaak pas gezien wanneer het ernstig is aangetast; gelukkig is het meestal mogelijk om te herstellen, zelfs van ernstig leverfalen.
De lever van uw kat heeft een indrukwekkend vermogen om te blijven werken, zelfs wanneer het niet in topvorm is. Over het algemeen is meer dan twee derde van de lever aangetast voordat een kat leverfalen ervaart. De eerste tekenen van leverziekte -- eetlustverlies, gewichtsverlust en lusteloosheid -- komen voor bij veel andere ziekten. Naarmate de ziekte vordert, kunnen andere symptomen braken, verhoogde dorst en koorts omvatten, overgaand in vochtophoping in de buik en geelzuchtige ogen of tandvlees, zoals te zien bij gevorderde gevallen van leverfalen. Wanneer een kat ernstig leverfalen heeft, kan het orgaan de gifstoffen in het bloed niet verwerken, waardoor ze bij haar hersenen komen, wat resulteert in vreemd gedrag, zoals overmatig kwijlen, desoriëntatie, blindheid of aanvallen.
Over het algemeen beschouwen mensen gewichtsverlies als iets positiefs. Maar wanneer het om een kat gaat, kan het een kwestie zijn van te veel, te snel. Vetlever, of hepatische lipidose, is een van de meest voorkomende leveraandoeningen bij katten en treedt op wanneer het lichaam van uw kat vet uit haar reserves naar de lever overbrengt om als energie te gebruiken. Deze plotselinge ophoping van vet maakt haar lever geel en doet het zwellen. Het geel in haar lever zal in haar bloedbaan terechtkomen, waardoor haar ogen een gelige kleur krijgen. Als uw kat hepatische lipidose heeft, heeft ze waarschijnlijk wekenlang niet gegeten, evenals duidelijk gewichtsverlies en spierafbraak. Ze kan lijden aan diarree of obstipatie, braken en depressie. Hepatische lipidose is meestal het gevolg van een andere primaire ziekte of aandoening, zoals nierziekte, diabetes en stress, die extra symptomen kan veroorzaken.
Wanneer de lever en galwegen van een kat ontstoken raken, lijdt ze aan de op een na meest voorkomende vorm van leverziekte, cholangiohepatitis of cholangitis. In het geval van neutrofiele cholangitis, dringen bacteriën uit de dunne darm de galblaas en lever binnen, wat een infectie veroorzaakt. Dit type cholangitis neigt ertoe acuut te zijn, waarbij vooral jongere katten worden getroffen, wat resulteert in plotselinge symptomen. Lymfocytaire cholangitis is idiopathisch, maar International Cat Care merkt op dat het gerelateerd kan zijn aan een afwijking van het immuunsysteem. Cholangitis vertoont de typische tekenen van leverfalen: eetlustverlies, geelzucht en een vergrote lever, mogelijk inclusief diarree, braken, gewichtsverlies en depressie. Lymfocytaire cholangitis neigt ertoe chronisch te zijn, heen en weer gaande, en kan vochtophoping in de buik en vergroting van de lever vertonen.
De tekenen van leverfalen moeten een bezoek aan de dierenarts oproepen. Een grondig onderzoek, inclusief een bloedchemieprofiel, volledig bloedbeeld en urineonderzoek, is een goed startpunt. Leverenzymwaarden, galzuren, rode en witte bloedcellen en bloedeiwitwaarden kunnen verdere tests dicteren, zoals een echografie en leverbiopsie. De behandeling hangt af van de onderliggende oorzaak, maar omvat vaak ondersteunende zorg, inclusief voedingsondersteuning, intraveneuze vloeistoffen om uitdroging te verhelpen en medicatie om de leverfunctie te ondersteunen, evenals antibiotica en eetlustopwekkers.