Huisdieren
Huisdieren
Kunstmatige inseminatie is een dure optie die duidelijke voordelen heeft ten opzichte van natuurlijke dekking, de hoofdwinst zijnde toegang tot de beste hengst ongeacht de locatie. Er zijn natuurlijk nadelen aan kunstmatige inseminatie en niet alle rassen erkennen het als een reproductieve optie. De Jockey Club, Stamboek voor volbloedpaarden in de Verenigde Staten, Canada en Puerto Rico, heeft regels vastgesteld om registratie van paarden geboren uit kunstmatige inseminatie te voorkomen.
Kunstmatige inseminatie (KI) draagt veel voordelen ten opzichte van natuurlijke dekking, waar paarden fysiek ontmoeten en fokken. KI is een schonere, veiliger fokmethode, zeker vanuit het perspectief van de hengsteigenaar. Ongeacht het temperament van de hengst, vereist natuurlijke dekking extra handlers om de dekkingomgeving te controleren, hengst en merrie veilig te houden. KI vormt geen gevaar voor de merrie of hengst en één persoon kan zaad verzamelen zonder hulp. Na verzameling kunnen fokkers het zaad evalueren voor gebruik of verzending als kwaliteitscontrole. Fokkers hebben de mogelijkheid om een enkele verzameling in meerdere zendingen te splitsen, wat de energie van de hengst bespaart.
Kunstmatige vagina's (KV) die in KI gebruikt worden, bestaan uit een waterjas bedekt met een harde schil en rubberen binnenbekleding. Een tweede wegwerpe rubberen binnenbekleding in de KV verzamelt het zaad. Een hengst ejaculeert op basis van de temperatuur en druk uitgeoefend door de KV. Het water in de waterjas moet water van ongeveer 13 graden Celsius (55 graden Fahrenheit) bevatten. Elke hogere temperatuur kan pijn in de penis veroorzaken en een doodbedreiging vormen voor de zaadcellen.
Merries ontvangen inseminatievoorbereiding in een schone, goed belichte omgeving, inclusief fixatiehokken. Doorgang door de serviks is gecompliceerd; daarom moet de merrie rectaal worden ingetast vóór en tijdens de inseminatie.
Kunstmatige inseminatie speelt een steeds grotere rol in de toekomst van rassen. Diepe uterusinseminatie (DUI) gebruikt bevroren zaad; fokkers gebruiken echter vaak vers verzamelde zaadmonsters. Fokkers insemineren merries met een minimum van 500 miljoen progressief motiele levende zaadcellen, bekend als de inseminatiedosis. Zaad komt in de baarmoeder van de merrie via een langzaam vooruitgaande geladen catheter. Eenmaal in de baarmoeder, reizen de zaadcellen naar de ingang van de eileider. Het is hier dat zaadcellen verschmelzen met en bevruchten de oocyt (eicel).
Een alternatieve inseminatie maakt gebruik van een endoscoop, een lange en flexibele buis uitgerust met een heldere lichtbron aan één einde. De endoscoop gaat de baarmoeder in via de vagina en serviks, zodat de fokker de top van de baarmoederhoorn kan zien. Lucht gaat door de endoscoop in de baarmoeder, waardoor een visueel pad binnenin het reproductieve tract van de merrie ontstaat. Het zaad bereikt de oocyt via een gespecialiseerde catheter zachtjes in de endoscoop gestoken en wordt uit de catheter geblazen.