Huisdieren
Huisdieren
Hondsdolheid is een infectieuze ziekte die verspreid wordt door de beet van een besmet dier, zoals een stinkdas of vleermuis. Het is zeldzaam bij paarden maar kan nog steeds voorkomen. Het virus heeft een relatief lange incubatietijd, en een paard dat besmet is, zal waarschijnlijk twee tot vier weken geen symptomen vertonen; in sommige gevallen kan het tot drie maanden duren. Als u vermoedt dat uw paard het virus heeft opgelopen, neem dan onmiddellijk contact op met uw dierenarts; hij kan helpen andere aandoeningen uit te sluiten die soortgelijke symptomen kunnen hebben, en u vertellen hoe u met uw paard moet omgaan. Helaas kunnen dierenartsen pas met zekerheid vaststellen of een paard hondsdolheid heeft nadat het al gestorven is, omdat een autopsie nodig is voor een positieve bepaling.
Het paard kan plotselinge kreupelheid vertonen, veroorzaakt door verlamming van een ledemaat of door zwakte. Het paard kan zijn voeten slepen of kreupel lijken, maar het been zelf zal niet gevoelig of stijf zijn. Zijn achterhand kan doorzakken.
Het paard kan proberen de locatie te bereiken waar het gebeten is, en proberen de wond te likken, te kauwen of te krabben, als deze nog aanwezig is.
Het paard kan onzeker op zijn poten worden, struikelen, wiegen of zelfs vallen. Als het paard ligt, kan het moeite hebben om weer op te staan. Het paard kan zijn hoofd laten hangen, slapende lippen en een verward gezichtsuitdrukking hebben.
Het paard kan moeite hebben met slikken en kwijlen. Het paard kan proberen water te drinken, maar aangezien het moeilijk is te slikken, kan het water uit zijn mond terugkomen. Het paard kan stikken of stikkende geluiden maken; ademhalingsverlamming is doorgaans de doodsoorzaak bij paarden met hondsdolheid.
Het paard kan geïrriteerd en agiterd raken, en beginnen te lopen of rond te rennen. Het kan zeer agressief worden en zelfs proberen u aan te vallen. Het kan bijten in voorwerpen, zoals wateremmers, hooiracks of stalhekken. Het paard kan zeer gevaarlijk worden, en u zult uit de buurt willen blijven. Het lichaam van het paard kan steeds meer verlamd raken, en het paard kan ongevoelig worden, in coma vallen, aanvallen krijgen of plotseling sterven.