Huisdieren
Huisdieren
Het is typisch om mensen te horen deze vogels "roze" flamingo's noemen, wat overbodig lijkt; echter, afhankelijk van hun leefgebied, kan de kleuring van flamingo's variëren van het bleekste roze (bijna wit) tot diep karmozijnrood. Dit artikel onderzoekt wat ze roze maakt, evenals hun eetgewoonten en leefgebied.
De meeste mensen geloven dat flamingo's roze zijn omdat ze garnalen eten, en dat is tot op zekere hoogte waar. Het zijn niet de garnalen die deze vogels hun kleuring geven, maar eerder de alfa- en bètacaroteen gevonden in wat ze wel eten. Hun dieet is niet beperkt tot garnalen alleen. Bètacaroteen is dezelfde stof die bepaalde voedingsmiddelen hun oranje kleur geeft. Het meest opmerkelijk is wortelen, waarnaar de stof is vernoemd, en het komt ook voor in cantaloups, evenals zoete aardappelen en yams. Het grootste deel van het dieet van de flamingo bestaat uit soorten die rijk zijn aan deze stoffen, zoals weerspiegeld in hun pigment. Als mensen grote hoeveelheden bètacaroteen consumeren, zal de huid ook een oranje tint aannemen.
Flamingo's worden in veel delen van de wereld gevonden, hoewel ze in tropische of subtropische locaties leven. Grote flamingo's hebben de wijdste wereldwijde verspreiding en kunnen worden gevonden in het Midden-Oosten, de Middellandse Zee, India en Afrika. Zoals de naam aangeeft, wordt de Caraïbische flamingo gevonden in heel de Caraïben tot in het zuiden van Noord-Amerika. Chileense flamingo's worden gevonden over veel van Zuid-Amerika, en Afrika is de thuisbasis van kleine flamingo's. Naarmate hun dieet verandert met hun locatie, verandert ook hun kleuring. Caraïbische flamingo's worden verondersteld de helderste kleur te hebben, terwijl Chileense flamingo's de bleekste kleuring hebben.
Het dieet van de grotere flamingo's bestaat uit grotere ongewervelden zoals zoutvliegen, garnalen en weekdieren, terwijl kleine flamingo's voornamelijk hun voeding halen uit zaden en algen. Flamingo's leven in gebieden waar veel modder en water is. Ze kunnen leven rond lagunes, meren (die ver landinwaarts of aan de kust kunnen liggen), mangrove moerassen, getijdenvlakten en ondiepe gebieden in getijdezones. Hun lange poten en lange nekken stellen hen in staat om in dieper water te voeden dan andere wadvogels.
Naast het voeden in gebieden waar andere wadvogels niet voeden, is de voedingsmethode van de flamingo's ook erg verschillend. Flamingo's zijn filtervoeders. Ze gebruiken hun zwemvliezende voeten om modder op te wroeren en voedseldeeltjes los te maken in het water. Met hun koppen en snavels omgekeerd, verzamelen ze het modderige water en filteren het door vingerachtige projecties in hun snavels genaamd lamellae. De voedseldeeltjes, of het nu kleine algen of grotere garnalen zijn, worden vastgehouden in de lamellae en vervolgens ingenomen door de flamingo. Verschillende soorten flamingo's hebben verschillende gevormde snavels die hen in staat stellen om hun juiste dieet te verkrijgen.
Naast het gebruik van modder om te voeden, gebruiken flamingo's het ook om nesten te bouwen. Zowel mannetjes als vrouwtjes werken samen om het nest te bouwen, dat meestal ongeveer 30 centimeter hoog is en eigenlijk niets meer is dan een modderhoop. De vogels gebruiken hun snavels om modder naar hun voeten toe te trekken, en gebruiken vervolgens hun voeten om een hoop te maken. Het dient om het enkele grote ei te beschermen tegen overstroming.
Flamingo's braken geen voedsel terug naar hun jongen, zoals andere vogels doen. In plaats daarvan scheiden ze een stof af die "kweekmelk" wordt genoemd uit hun bovenste spijsverteringskanaal. De ontwikkeling ervan wordt gestimuleerd door het hormoon prolactine, dat hetzelfde hormoon is dat melk genereert bij zoogdieren. De kweekmelk is donkerrood en rijk aan vet en eiwit. Zowel mannetjes als vrouwtjes flamingo's kunnen het kuiken op deze manier voeden en doen ze dit terwijl het kuiken in het nest zit, meestal gedurende vijf tot 12 dagen. Het kuiken begint dan zelf te voeden op dezelfde manier als zijn ouders, en net als zijn ouders, zal het zijn kleuring aannemen op basis van de niveaus van alfa- en bètacaroteen in zijn dieet.