Huisdieren
Huisdieren
Er zijn 17 soorten kolibries (Trochilidae) in Noord-Amerika. Ze hebben een uitzonderlijk hoge stofwisseling vanwege hun unieke vliegvaardigheden. Ze kunnen omhoog, omlaag, vooruit, achteruit, naar de kant of op hun kop vliegen. Hun poten zijn alleen nuttig voor zitten, en ze moeten vliegen om twee inch of meer af te leggen. Kolibries worden drie tot vier jaar oud.
Kolibries hebben een kenmerkend vliegpatroon door de typen vleugels die ze bezitten. Hun vleugels zijn flexibel aan de schouder, en ze zijn de enige vogel die kracht opbouwt zowel bij de opwaartse als de neerwaartse slag. Kolibries slaan met hun vleugels horizontaal in de vorm van een acht, waarbij ze de beweging en hoek van hun vleugels variëren tijdens het vliegen. Ze zweven of 'roeien' in de lucht door hun lichaam rechtop te houden terwijl ze hun staartveren uitspreiden en samentrekken. In plaats van af te duwen van een zitstok om vlucht te krijgen, stijgen ze op door hun vleugels met volle snelheid te slaan. De snelheid waarmee kolibries hun vleugels slaan, hangt af van hun grootte — hoe kleiner de vogel, hoe sneller de vleugelslag. De meerderheid van de Noord-Amerikaanse kolibries slaat hun vleugels gemiddeld 53 keer per seconde.
De irisierende veren van de keelstreek of 'gorget' van mannelijke kolibries zijn onder de gespecialiseerdste van alle vogelveren. Ongeveer een derde van het uiterste of 'distale' deel van elke veer is irisierend. De irisering van kolibrieveren wordt gecreëerd door gladde, platte, kleurproducerende 'barbules', kleine onderveren binnen elke veer. De kleurproducerende pigmenten zijn georganiseerd in een compacte mozaïek van acht tot tien gestapelde lagen, wat intense kleuren en visuele effecten creëert door variërende lichtbrekingsindices. De karakteristieke visuele effecten van kolibrivleugels zijn het resultaat van de fysieke structuur van de veren, evenals een combinatie van lichtbreking en pigmentatie, genaamd melanine.
Mannelijke Allen's kolibries (Selasphorus sasin) zijn kleiner dan de vrouwtjes, hebben irisierend koperrode kelen en metallisch bronsgroene ruggen en koppen. Vrouwtjes zijn te herkennen aan witte borsten en kelen met rode vlekken. Anna's kolibries (Calypte anna) worden gekenmerkt door donkere vleugels met witte puntjes. Mannen hebben ook witte vlekken onder hun ogen en diep, irisierend rode koppen en kelen.
Beryllijn kolibries (Amazilia beryllina) hebben emeraldgroene lichamen met paars op hun onderzijde, vleugels en staartveren. Zwartkeelkolibries (Archilochus alexandri) zijn de minst kleurrijke van alle kolibries, en hebben zwarte kelen met witte kragen.
Blauwkeelkolibries (Lampornis clemenciae) zijn de grootste kolibriesoort. Ze worden gekenmerkt door dunne, witte strepen boven en onder hun ogen. Mannen verschillen van vrouwtjes door hun helder blauwe kelen en donkerblauwe staartveren. Breedsnavelkolibries (Cynanthus latirostris) hebben metallisch blauwe kelen en roodorange snabels. Mannen hebben zwarte puntjes aan het eind van hun snabels.
Breedstaartkolibries (Selasphorus platycercus) hebben vleugels die fluiterende geluiden produceren tijdens de vlucht die lijken op een krekeltje. Mannen hebben rozerode kelen, terwijl vrouwtjes zwarte vlekken op hun borsten hebben en koperkleurige staartveren. Buffbuikkolibries (Amazilia yucatanensis) worden gekenmerkt door witte ringen om hun ogen en buffkleurige buiken.
Mannelijke Calliope kolibries (Stellula calliope) worden onderscheiden door paarse merkingen, die zich uitstrekken vanaf hun kelen. Vrouwtjes hebben donkergekleurde strepen op hun kelen. Mannelijke Costa's kolibries (Calypte costae) hebben violetpaarse koppen en ongewone lange keelveren. Vrouwtjes zijn minder kleurrijk, missen de lange veren en hebben groene ruggen en koppen.
Lucifer kolibries (Calothorax lucifer) hebben een unieke snabel die naar beneden buigt. Mannen hebben magentakelen. Prachtkolibries (Eugenes fulgens) zijn de op een na grootste kolibrie. Ze worden onderscheiden door hun paarse voorhoofden en kroontjes. Vrouwtjes hebben parelgrijze puntjes op hun staartveren.
Roodkeelkolibries (Archilochus colubris) zijn de meest voorkomende Noord-Amerikaanse kolibriesoort. Mannen hebben irisierend robijnrode kelen en gegaffelde staarten. Vrouwtjes verschillen van mannetjes door hun witte kelen. Roodbruine kolibries (Selasphorus rufus) worden gekenmerkt door hun helder oranjerood kelen en witte borsten.
Vioolkroonkolibries (Amazilia violiceps) hebben violetblauwe koppen en rode snabels met donkere puntjes. Witoorkolibries (Hylocharis leucotis) hebben kenmerkende iriserend blauwgroene kaken, witte oorbanden en rode snabels. Xantus' kolibries (Hylocharis xantusii) worden gekenmerkt door de witte streep die zich uitstrekt vanaf hun ogen en hun kaneelkleurige buiken.